« ناکتای عزیزم! می‌خواهی بدانی چه می‌کنم؟ سدّی که در مقابل اشک‌ها کشیده شده بود دوباره شکست . نمی‌دانم این سیل مرا به کجا بغلتاند. عالیه از این غلتیدن منعم می‌کند ، ولی دراین‌گونه مواقع کسی می‌تواند بر طبیعت استیلا داشته باشد؟ من اَبرم ؛ ‌کار ِ ابر باریدن است. » - اردی‌بهشتِ ۱۳۰۸ ، از نامه‌های نیما یوشیج به ناکتا /*

عجیب‌ترین موزیک‌هارو شب‌ها گوش میدم .. چرا باید با ' شنیدم دست روت بلند کرده ، من هنوز رو تو حساسم این خبراست که عنقم کرده ' آروم آروم اشک بریزم؟ موقتی بیاید به‌جای چآووشی به حرفای درهمِ سمی‌لون گوش بدیم!

بازگشتِ همه به‌سوی روضه‌ی حسین'ع است :))

با رفتنت فاتحه‌ی فاتح ِ خیبرو بخون 💔 ..

پسربودن تو هیئت برای سینه‌زنی خیلی خوبه ولی دختر نبودی ببینی زیر چادر گریه‌کردن چه کِیفی داره : ) ..

اگه میخواست تکست بده تا الان داده بود ، بخواب ..

من هرکاری که دوست داشتم بقیه برام بکنن رو با تمام وجودم انجام دادم . همدردی کردم ‌، امید دادم ‌، ذوق کسی رو کور نکردم ‌، وقتی نیازم داشتن تنهاشون نذاشتم ، من همیشه درحدِ توانم سهم خودم رو ادا کردم ؛ حتی وقتی هیچ برگشتی نگرفتم . هرچند دوست داشتم این جاده گاهی دوطرفه می‌بود ..

واقعا از خودم متنفرم ، بدون هیچ توضیحی .

هنوز وقت‌هایی است که می‌توانم ته‌نشین شوم . در شب بهتر می‌شود آن را تحمل کرد. هوا که تاریك می‌شود ، انگار یک‌ چیزهایی به خواب می‌رود. زندگی در شب ، مثل یک حیوان خانگی ِ رام است و من می‌توانم بخوابم یا بیدار بمانم . در شب دیگر قید و بندی نیست ‌، نه لبخند نه سلامی . در تاریکی شب‌ می‌توانم رها باشم و به کسی بدهکار نباشم ..

چقدر مودی‌َم.😀😀😀😀😀😀