آدم‌هایی هم هستند که وجودشان از غم ِاین دنیا می‌کاهد ..

" اراك فاَنجو مِن المَوت " می‌بینمت و از مرگ نجات پیدا میکنم ..

روز سوم از سی‌ام : تو زندگیم بارها و بارها عزت‌نفسم از بین رفت به‌خاطر چیزایی که اصلا دستِ من نبود! اونم نه از سمتِ غریبه بلکه خودی بهم میزد و این نازنین مستاصل دریغ از یک آغوش بی‌منت چقدر گوشه‌ی اتاقش اشک میریخت و بازهم با یه لبخند الکی مجبوراً باید به قتلگاه احساسات برمی‌گشت ؛ یه‌وقتایی انقدر این بغض‌ها و گریه‌های بی‌صدا روی هم تلنبار میشد که وقتی میترکید دیگه کنترلش دستِ من نبود و تموم‌شدنش با خدا بود . آدم‌هایی که بهشون پناه میبردم هم نه‌تنها پناهگاه نبودن که هرلحظه بیشتر ناامیدم میکردن و هرروز بیشتر حس میکردم که شاید مشکل از منه :))))))))))) ولی آدمیزاد یه‌جایی به خودش میاد و میبینه اون گریه‌های بی‌صدا ، لرزش‌های دست ، تیک‌های عصبی ، فکر نبودن و کلی چیزای دیگه فقط شده یه تجربه تو زندگی که قوی‌ترش کرده ؛ انقدر قوی که اگه کسی از زندگیش چیزی بفهمه از صبر و تحملش تعجب میکنه و غبطه میخوره . این دقیقا همون‌جایی ِکه آدم میفهمه همیشه قرار نیست غصه‌ی اشتباهاتشو بخوره ، شاید روزی هم بیاد که اونارو تجربه محسوب کنه و بخاطر از سرگذروندن اونا به خودش افتخار کنه :))) " اگه میخونیش ببخشید که طولانی شد "

منم به نوبه‌ی خودم خواهش میکنم برای کاروان صُمود دعاکنید ، مخصوصا آیه‌ی وجعلنا رو زیاد بخونید : )))))))

جداً نمیفهمم چرا یه‌ربع تو مدرسه درس میخونم ۲ صفحه رو تموم میکنم ولی وقتی یه‌ربع تو خونه درس میخونم تازه دوتا بیتُ خوندم ، این چه داستانیه ؟ 🗿

کی شود او صیدِ مرگ ؟ : )))))))

بارالها ، این‌‌چه سعادتِ عظیمی است که نصیب بندگان خاص خود فرمودی که ما از آن محرومیم ./ امام‌خمینی ؛

امروز موقعیتش پیش اومد به‌ اون انسان ِدخالت‌گر بگم : میدونستی که حرف‌زدن ِمن هیچ‌ربطی به تو نداره ؟ 🤌🏼

روز چهارم از سی‌ام : زهره 💗 .

-

بتمنی إنساك زی ما إنت نسیتنی فی یوم .. ؛ آرزو دارم فراموشت کنم ، همونطور که تو یه‌روز منو فراموش کردی ..