- در گستره‌ی‌ بی‌مرز این‌ جهان‌ تو‌ کجایی ؟🪐 /*

یکی از بدترین ظلم‌هایی که درحق یک‌ انسان آسیب‌دیده میتونید بکنید نادیده گرفتن رنجشه ؛ هر آدمی در هر موقعیتی با هر میزان درد و رنج باید بهش احترام گذاشته بشه و نمیتونیم بهش بخندیم یا مسخرش کنیم . امکان داره کاسه‌ی صبر اون همون میزان دردی باشه که تو دلشه و این غم برای تو یک‌چیز همیشگی و گذرا باشه . به‌ جای ثابت‌کردن اینکه ای‌وای تو زندگی منو ندیدی که چقدر بدبختم یا گفتن اینکه " من که صبر کردم تو چرا نکنی ؟ " و .. مشکلش رو محترم بدونید و به‌جای نمکِ روی زخم مرهم باشید ..

اصولاً هم نتیجه‌ی این رفتارها ‌اینه که بحران ناکافی‌بودن تو درون اون آدم به وجود بیاد و به مرور هر مشکلی رو پیش خودش قایم میکنه تا مبادا کسی اَنگِ لوس ، بی‌تحمل یا حساس بودن بهش بزنه .

چه‌قدر حقیقت.

از دل ِ چت‌های خاك خورده ، به ضمیمهٔ لبخندِ پهن :))))))))))

اونی که بخواد بمونه راهشو پیدا میکنه عزیزدلم ، وگرنه اونی که بخواد بره و آسمون و زمینُ بهم میدوزه که آی هوار به‌خاطر خودت میرم رو باید رها کنی چون هیچ‌وقت آدم ِ تو نخواهد بود ..

یکی از بدترین حسای دنیام متعلق به دیدن خوابیه که توش اذیتت کردن و یک عالم بغض و گریه داری اما نمیتونی درست گریه کنی و تا چشم باز میکنی میزنی زیر گریه :)))))))))))))))))))))))

به‌نظرم خیلیا فقط به‌خاطر یه‌نفر زنده‌ن . یعنی وقتی غم ِ دنیا میریزه تو دلشون و دنبال دلیل واسه ادامه‌ی زندگی می‌گردن ، تهِ دلشون میگن « هنوز فلانی هستا » محمود درویش این موضوع رو قشنگ گفته : « هربار که نگاهت می‌کنم جمله‌ای آشنا به ذهنم می‌رسد ؛ در این سرزمین هنوز چیزی هست که ارزش ِ زندگی کردن دارد . »

*

« بیا که شهرمون شهر ِ جنگ و رگباره ، بیا که عمری نمونده واسه این سیاره 🪐 .. »