می‌روم خسته و افسرده و زار سوی منزلگهِ ویرانه‌ی خویش به خدا می‌برم از شهر شما دل شوریده و دیوانه‌ی خویش می‌برم تا که در آن نقطه‌ی دور شُستشویش دهم از رنگِ گناه شُستشویش دهم از لکه‌ی عشق زین همه خواهشِ بی‌جا و تباه می‌برم تا ز تو دورش سازم ز تو، ای جلوه‌ی امیدِ محال می‌برم زنده‌به‌گورش سازم تا از این پس نکند یاد وصال ناله می‌لرزد، می‌رقصد اشک آه، بگذار که بگریزم من از تو، ای چشمه‌ی جوشان گناه شاید آن به که بپرهیزم من به خدا غنچه‌ی شادی بودم دست عشق آمد و از شاخم چید شعله‌ی آه شدم، صد افسوس که لبم باز بر آن لب نرسید عاقبت بند سفر پایم بست می‌روم، خنده به لب، خونین‌دل می‌روم از دل من دست بدار ای امیدِ عبثِ بی‌حاصل - فروغ‌ فرخزاد

مو حالُم خوب نی حالُم یِطوریِن یطوری مثِ یِ تِشی که هر چی ریش نفت بریزی بیشتر یخ بزنه . .

برای وقتی که تنهایی و محکم بغل کردی خودتو.

قشنگی 🌧🌿

گاهی کشم سری به گریبان خویشتن از بس دلم ز تنگی دنیا گرفته است - حزین‌لاهیجی

دردم بجان رسید و طبیبم پدید نیست دارو فروش خسته دلانرا دکان کجاست - خواجوی‌کرمانی

‌‌ ‌‌‌دگردرمانِ‌دردش‌دیر‌شد‌دل♥️ "

بی تو این شهر برایم قفسی دلگیر است شعر هم بی تو به بغضی ابدی زنجیر است

آن چنان می فشرد فاصله راه نفسم که اگر زود، اگر زود بیایی دیر است