من یه‌جایی از زندگی مجبور شدم برای زنده موندن خودم رو تغییر بدم. اون فردِ قبل از اون اتفاق‌ها دیگه نمی‌تونست همون‌طور باقی بمونه. حتی وقتی که فرصت هم داشتم تا انتقام بگیرم، انگار واقعا دنبال خوشحالی نبودم، فقط دنبال این بودم که اون حس بی عدالتی و درموندگی رو یه‌جوری جبران کنم.

من حق داشتم درد داشته باشم، حق داشتم خشمگین باشم، حق داشتم عدالت بخوام؛ ولی همزمان انتخابام باعث درد آدم دیگری شد. اما عیبی نداره، فکرکنم روند دنیا این‌طوریه.

بچها یه چندنفرو رو می‌فرستید اینجا؟ روندمون یکککم نزولیه

من فقط یه‌نفر نبودم که "یه اتفاق بد براش افتاده" من از قبل هم با فقدان، آسیب و بی‌رحمی دنیا روبه‌رو شده بودم. وقتی اینارو کنار هم بذاری، می‌فهمی چرا بخشش انقدر برام غیرممکن بود.

من فقط از یه سوتفاهم آسیب ندیده بودم، اون اتفاق‌ها واقعا زندگیم رو نابودن کردن. احساس از دست دادن کنترل روی زندگی خودم و ترسی که بعدش تا مدت‌ها باهاش زندگی کردم... این‌ها چیزایی نیستن که با یه "یادم نیست" پاک بشن.

01:23 You could do it on your own While you're lookin' at me~ I think you know what this is I think you wanna, uh No, you ain't got no Mrs. I'll bet you got a sports car

مهم نیست مجبور بشم چه‌ چیزایی رو برای پیدا کردنت فدا کنم، حتما به همون اندازه ازت حساب‌کشی می‌کنم.