من برات از نور آفتاب روی دیوار می‌گم که انگار تکه‌ای از صبح رو دزدیده، تو از گرم شدن اتاق می‌گی. من از صدای خنده‌ی آدم‌ها توی کوچه می‌گم، تو از شلوغی و سر و صداشون می‌گی. من از بوی کتاب‌های قدیمی می‌گم و حسی که بین صفحه‌هاشون جا مونده، تو از کاغذ و جوهر می‌گی. من از خیره شدن به ماه می‌گم، از اینکه انگار یه نفر اون بالا هنوز بیداره، تو از فاصله‌ش تا زمین می‌گی. من برات از پاییز می‌گم؛ از برگ‌هایی که آروم از درخت جدا می‌شن، تو از کثیف شدن پیاده‌رو می‌گی. من از آهنگی می‌گم که یه شب نجاتم داد، تو دقیقه و ثانیه‌ش رو می‌پرسی. من برات خیال می‌بافم، تو هی نخ‌هاشو می‌شمری. شاید مشکل این نیست که من زیادی خیال‌پردازم، شاید تو فقط هیچ‌وقت یاد نگرفتی بعضی چیزها رو غیر از چیزی که هستن، حس کنی.

یه روز که صدام برگشت و یه‌جای ساکتو پیدا کردم، باز با این می‌خونم. این‌کارو تو کلاسای گویندگی زیاد می‌کردیم. یادته اصلا؟