«دستمال من زیر درخت آلبالو گم شده.» گم شدن. گم کردن. چرا از بچگی گم کردن را یادمان دادند؟ شاید برای همین است که هر روز، تکه‌به‌تکه، چیزهایی از زندگی‌مان گم می‌کنیم که دیگر هیچ‌وقت پیدا نمی‌شوند. گم‌شان می‌کنیم و زندگی‌مان هرروز خالی و خالی‌تر می‌شود تا دیگر جز یک مشت خاطره‌ی خاک گرفته از گم کرده‌ها، چیزی در آن باقی نمی‌ماند.
هدایت شده از وهم دیگه سبز نیست
آرام پای بگذار، که در هر خیابان دوستی،عزیزی دفن شده است.
طبق گزارش‌های واصله، امروز چهارمین سالگرد مرگ خدانور لجه‌ای‌ست.
نامبرده در تاریخ مقرر از میان ما رفت و تاکنون نیز مراجعتی نداشته است؛ لذا پرونده همچنان در وضعیت «به ما مربوط نیست» نگهداری می‌شود.
گفتنی‌ست طی این چهار سال، حافظه‌ی عمومی برخلاف برخی حافظه‌های اداری، دچار نقص فنی نشده و همچنان مواردی از قبیل اسم‌ها، تاریخ‌ها، عکس‌ها و آدم‌هایی را که قرار بود فراموش شوند، به خاطر دارد.
در همین راستا به اطلاع می‌رساند:
چهار سال زمان مناسبی برای عادت کردن به یک جای خالی‌ست؛
اما ظاهراً برای عادی جلوه دادن علت آن، کافی نیست.
ضمناً شایعات مبنی بر اینکه «همه‌چیز گذشته» تکذیب می‌شود.
بله، چهار سال گذشته؛ فقط خود ماجرا هنوز از روی میز جمع نشده.
با تشکر از مسئولین محترم امرِ فراموشی، که علی‌رغم تلاش‌های شبانه‌روزی، تاکنون موفق به حذف یک اسم از حافظه‌ی مردم نشده‌اند.
ارادتمندِ منزجرِ شما. شما، آرتمیس.