همچنان هم در بر همان پاشنه می‌چرخد. صبح ها دیر بیدار می‌شوم. کار می‌کنم. قهوه می‌خورم. نیما را می‌بینم. بعضی روزها تهران را می‌بینم و دوستانم را. شبها دیر می‌خوابم. فیلم می‌بینم. سرکلاس‌ها می‌روم اما چیزی نمی‌شنوم. بابا از جنگ می‌گوید اما نمی‌شنوم و فقط انتظار می‌کشم. انتظار دره‌ای که در انتهای این سرازیری در برابرم است.

گفتم این سال گفتم این روزها گفتم این خیال گفتم این آوار گفتم این خاک گفتم این خونه گفتی اینطور نمی‌مونه.

جوونیمو بدزد و آرزوهامو عقب بنداز، ایران باش.

من رو یاد اشک‌ها و آغوش‌هامون می‌ندازه. یاد قیافه مهدی شبایی که از در انجمن میام تو و می‌بینم چروکیده‌است. یاد اشک های زیرپتویی که خودم رو می‌زنم به سردرد، نکنه کسی بیاد سراغم و ببینه. یاد خنده‌های نیما که زوریه و فکر می‌کنه نمی‌فهمم اما هرشبی که اوضاعش خرابه، از صدمتری حالش مشخصه. یاد وقتایی که حالم بده و پردیس می‌گه بیا بریم ببینم چته. وقتایی که شهرزاد میگه "باز آرتمیس کله‌اش نامناسبه". من رو یاد خنده‌های زورکیمون می‌اندازه، وقتایی که می‌خوایم حال هم رو خوب کنیم.

آدمی به فرد می‌میرد، تنها به جمع است که زنده‌است و معنا دارد و من جمع را یادم هست، قدرش را می‌دانم، گیرم سال تا سال دهانم به گفتنش باز نشود. اپیزود نهم / رادیو چهرازی.

که خب، ادامه نداشت. ولی باقی ماند. و ظاهراً برای زنده ماندن، همین مقدار هم کافی‌ست.

Step four Give me more, give me more.

صبح به صبح جون می‌کنم برای تکون دادن این حجم عظیمی که مقابلمه و شبا نظاره می‌کنم که همه‌چیز به نقطه‌ی اولش برمی‌گرده، که هیچ‌چیز تغییر نکرده، هیچ‌چیز تغییر نمی‌کنه.

من نرسیدم واسه غمم عزاداری کنم، جمع شد یه گوشه، خاک گرفت، از یاد رفت و بعد به شکل احساسات دیگه بروز کرد، به شکل خشم، به شکل نفرت، به شکل عصبانیت. موند یه گوشه، بعد شد استرس، شد کمالگرایی، شد ترس، شد عقده‌ی آزادی، شد طرحواره‌ی فلان.