#عمارت_سرخ اشک هایش سرریز شده بود و گریه اش از کنترل خارج. به موهای بلند و قهوه ای مادرش چنگ میزد. شاید باز بیدار شود ولی هیچ وقت فرار نبود این اتفاق بیفتد. خو/ن هنوز تازه و روشن بود و بویش در فضای کتابخانه عمارت پیچیده بود. پس از چند دقیقه کم کم غم او تبدیل به خشم و عصبانیت شد. مغزش به جای مرور خاطرات خوب پر از سوال شد. چرا چطور کِی کی و.‌.. صدای چند نفر از انتهای راهروی منتهی به کتابخانه که با شتاب به انجا نزدیک میشدند باعث توقف گریه و افکار داخل ذهن ماریا شد. یه لحظه فقط یک چیز در سرش میپیچید:فرار کن! اگر دستگیر شوی فرصت پیدا کردن جواب هات از بین میره! فرار! ماریا بدون لحظه ای درنگ دامن پفی اشرافی اش را که اغشته به خو/ن شده بود در دست گرفت با تمام سرعت از درب پشتی عمارت خارج شد و به سمت جنگل دویید. جنگل سرد و تاریک بود و سوز سرما از هر سو می امد.ماریا به سختی در ان تاریکی حتی جلوی پایش را می‌دید. به خاطر گریه زیاد و این شک سرش انگار میخواست هر لحظه م/نفجر شود.سرما توانش را کم کرده بود دیگر نمی توانست بدوید لنگ لنگان و بی پناه در میان صد ها درخت سر فلک کشیده گم شده بود.نمیدانست شب را چگونه دووم بیاورد. چشمانش سنگین شده بودنند و ناگهان دیگر چیزی حس نکرد و روی زمین بیهو/ش افتاد...