راستی اینم بگم اگه حرفی، سوالی دارید در این رابطه تا شب تو ناشناس بگید. ان شاءالله در حد توانم جواب میدم.

سید این عیدی ما چی شد؟!🙃

بریم برای ادامه بحث....

تا اینجا گفتیم شهادت چیه و کسایی که شهید میشن براشون چه اتفاقی می‌افته. اما ی موضوع مهم که یادم اومد بهش اشاره کنم اینه که چجوری ی ادم میتونه شهید بشه ؟ شهادت فقط به این نیست که شما صرفا تیر بخوری یا موشک بیاد رو سرتون؛ در واقع شهادت یک عالَم بزرگی داره برای خودش. که به این سادگی ها هم نیست که درکش کنیم و بهش برسیم. ی سخن معروف از حاج قاسم داریم که می‌فرماید؛ شرط شهید شدن، شهید بودن است. یعنی ما نمیتونیم هر کاری که دلمون خواست تو این دنیا انجام بدیم و فقط تو قنوت نمازامون بگیم اللهم رزقنا شهادت. شهدا کار های عجیب غریبی انجام ندادن که به مرتبه شهادت رسیدن، بلکه فقط ی سری کار ها رو انجام ندادن.و به ی سری از موضوعات که عام مردم از کنارش ساده رد میشن، توجه کردن. شهدا خصوصیات جالبی دارن که اونا رو تو این دنیا رعایت کردن و ما میتونیم با استفاده از پی بردن به اون خصوصیات به رشد خودمون در این موضوع کمک کنیم. مثلا تو نصف بیشتر زندگی‌نامه های شهدا میبینیم: شهید به والدینش بشدت احترام میزاشت. شهید نمازاش همیشه اول وقت بود. شهید نماز شبش ترک نمیشد. شهید اماده خدمت بود. شهید هیچوقت گناهی با زبانش انجام نمیداد. و... وقتی طرف تمام این اصول رو بدون ادعا رعایت کنه، معلومه که شهید میشه:) در واقع تو زندگیش شهید بوده که مرگش شهادت قرار گرفته . اما، یکی از شرایط موجود در زندگی شهدا خودسازی بوده. یعنی همش به فکر رشد کردن بودن. که حالا خیلی راه ها برای رسیدن به رشد وجود داره... شهدا افراد عادی بودن که اونقدر رو خودشون کار کردن و تمام سعی‌شون رو بر این گذاشتن که رشد پیدا کنن تا به شهادت برسن.

به این دوتا موجودِ جدید سلااام کنیددد. اون سبزه اسمش قوغیه. اون آبیه هم اسمش الایه [حدس میزنید چرا؟🙃]

خداوکیلی چطوری؟!

اما بریم سراغ بحث رفیق شهید. ی نکته ریزی بگم تعریف دقیق رفاقت با شهدا اون چیزی که عامه فکر میکنن نیست بلکه صرفا یک رابطه معنوی با افرادی که مورد عنایت پروردگار هستن هستش. تو این دوره زمونه، حرف دلتو راحت نمیتونی به کسی بگی یا ازش کمک بخوای. و حتی به راحتی هم نمیتونی به کسی اعتماد کنی و بهش بگی دوست. و شهدا، یکی از بهترین راه های نجات در این دنیا هستن:) کسانی که نه قضاوتتون میکنن و نه دلتونو میشکنن، و جز مورد اعتماد ترین افراد هستن. بچه ها ی نظر شخصی دارم که رفاقت با شهدا خیلی شیرینتر و بهتر از رفاقت با ادمای جامعه اس‌. آدم هرجا که به کمک نیاز داشته باشه< مالی، خانوادگی، روحی روانی، جسمی، اجتماعی> میتونه رو شهدا حساب کنه. و اینم بگم توسل به شهدا خییلی مؤثره در زندگی دوستان. و... حالا این از توضیح این که ی شهید چجوری میتونه دستتو بگیره، اما چجوری باید رفیق شهید پیدا کنیم؟ بچه ها اینجوری نیست که شما اسم ی شهیدیو ببینید و بگید ایشون رفیق منه و برید نه یادشون کنید نه هیچی و منتظر باشید شهید کمکتون کنن. بلکه باید اول ی خورده اطلاعات راجب اون شهید به دست بیارید [شما وقتی ی دوست جدید پیدا میکنی برای این که رابتطون قوی تر شه سعی میکنی شناختتو ازش بیشتر کنی دیگه] و معرفتتون نسبت به شهید رو افزایش بدید؛ یعنی سعی کنید بیشتر یادشون باشید، بهشون هدیه بدید<صلوات، دعا و... > اگر امکانش هست به مزارشون سر بزنید و..خیلی کار های دیگه که معرفت شما رو نسبت به شهدا ثابت میکنه. باید ی چیزی رو هم مد نظرتون داشته باشید که گاهی اوقات بدون اینکه دنبالش برید خودش پیدا میشه... مثلا همین خود من؛ من اصلا تو این فازا نبودم که بخوام برم دنبال رفیق شهید و این حرفا. ولی شهید عجمیان خودش ی جورایی منو مطلع کرد از حضورش و اومد تو زندگیم.. یا حاج قاسم، یادم نمیره هیچوقت ایشون که شهید شدن من کلاس دوم بودم و حتی یک عکسم قبل از شهادتشون ندیده بودم ولی وقتی خبر اومد شهید شدن و عکسشون تو تلوزیون و همجا پخش شد انقدر نشستم گریه کردم و خلاصه حالم خیییلی بد بود! یا سید حسن نصرالله یا آقای رییسی یا شهید فائزه رحیمی. که با این که هیچی هیچی ازش نمیدونستم الان هرشب هرشب به خاطرم میاد و حضور ایشونم حس میکنم و مثل خواهر میمونن برام.

خلاصه بگم بچه‌ها. دوستی با شهدا یعنی هم این دنیاتو خریدی هم اون دنیا. شاید خیلی از دوستا که ادعا میکنن خیلی پشتتن تو سختیا اصلا اسمتم نیارن و هیچ خبری ازشون نباشه، اما شهدا بدون اینکه ادعایی کنن یا گاهی وقتا بدون اینکه بهشون چیزی بگی پشتت وایمیستن و کمکت میکنن. شاید تو خیلی از دوستی‌ها همش مجاب باشی برای اینکه ی وقت دوستت بد برداشت نکنه همش هی همچیو توضیح بدی، اما صحبت با شهدا نیاز به توضیح دادن نداره:)))

و تمام. جهت شادی روح همه شهدا ۱۰ صلوات بفرستید✨☘