ی خووش‌آمد گویی هم به عزیزانی که تو این مدت عضو شدن عرض میکنیممم:)))

_

کاغذ های‌ امتحانی را بالا می‌آورم و با حرص تکه تکه‌شان میکنم. به کاغذی با دست خط ریز می‌رسم. آنی تمام خاطرات در ذهنم جان می‌گیرند...نه.الان وقت خواندنش نیست. آرام کاغذ منگنه شده را پایین کنار تختم می‌گذارم. مشغول میشوم به اعدام دیگر کاغذ های امتحان. تمام که می‌شوند، آخيش کش داری می‌گویم و آهنگ هدفونم را عوض میکنم. ناگه نگاهم به کاغذ منگنه‌ای روی زمین می‌افتد. باید برش دارم؟ من تمام امثال این داستان ها را پاره کرده و دور ریخته بودم؛ همانند صاحبشان که جایی در زندگی‌ام نداشت،آنها نیز جایی در دفترم نداشتند. داستان جالبی مکتوب شده بود داخل آن کاغذ. آهسته برش می‌دارم. نگاهم دنبال خطوط و دست خط ریز نویسنده می‌دود. میان داستانی که نویسنده‌اش حالا دیگر نه جایی در قلبم و در مغزم نداشت به جمله‌ای میرسم، دقائق می‌ایستند اما ابراهیم تاتلیس اوج می‌گیرد که"Allahim neydi gunahim(معنی:خدای من گناه من چیه)" جمله را سه بار میخوانم: 'حتی اگر بارها و بارها سرم داد بکشد و عصبانی شود، باز هم دوستش دارم:)' چه دروغ شاخ‌داری! می‌اندیشم به آن روزی که نویسنده این متن بی آنکه هواری بکشم و عصبانی شوم، رهایم کرده و تنهایم گذاشت. به انتهای داستان چهار‌صفحه‌ایی اش میرسم. درحالی که تا کنون به خود ندیده بودم مغز و قلب هم زمان فریاد میزنند:پاره‌اش کن!. ابراهیم تاتلیس برای بار آخر در آهنگش می‌گوید:"Ben nerde yanlis yaptim...Allahim neydi gunahim(معنی: کجا اشتباه کردم. خدای‌من گناه من چی بود)" با آرامش خاطر کاغذ هارا ریز میکنم، به طوری که دست خط ریز آن نویسنده‌‌آدم‌فروش دیگر هویدا نیست. کاغذ تکه پاره به سطل زباله اتاقم سلام میکند. حال می‌گویَم، از کِی تا بحال آنقدر حذف کردن انسان‌ها برایم آسان گشته؟... _نهال. [به‌هیچ‌وجه‌از‌متن‌کپی‌نشه‌.‌اصلا‌راضی‌نیستم❌]

دقیقا.

خواهر؟ ممنون من خاله کوچیکمو دارم🎀🌝

حسودی؟ چشمام از کل زندگیت قشنگ تره🌚🕯🧸

فقط دوس‌دارم ثواب این کسب علمی که تو این گرما کردم‌و ندن🗿🫠🎀

تعداد سگا داره بیشتر از بچه‌ها تو پارک میشه :))💔