_

و اما... با اینکه خیلی ازش گذشته، ولی نیاز دارم این رو ثبت کنم تا بعدا به یاد بیارمش... امسال بالاخره، بعد از هزاران سال 18 سالم شد..! بالاخره وارد بزرگسالی شدم... و حقیقتا تولد امسال برای من تولد عزیزی بود... هم آدمایی که کنارم بودن و هم هدیه هایی که گرفتم.. دسته گل های قشنگم و لیلی خانوم 😭✨ که احتمالا عزیز ترین هدیه ی تمام عمرم محسوب میشه...

سال ها بعد، روزی بر لبه ایوان خواهم نشست به روز های نیک و شیرین جوانی فکر خواهم کرد... نمیدانم، چند سال خواهم داشت یا عاقبتم چگونه خواهد بود اما قطعا، از تمام آدم ها و اتفاقاتی که من را به آنجا و اینجا رسانده اند ممنون خواهم بود... بیش از همه مادر و پدرم... عزیزترین انسان های زندگی من که همه چیز را مدیون آنها هستم و خواهر کوچکی که گاه تنها ریسمان من برای متصل ماندن به این زمین میشود... و بعد، دوستان و خانواده ام... تمام شان! همه ی آنهایی که ذره ای در رشد من نقش داشتند... گاه با درد و گاه با خوشی... و آدمهای ریز و درشت دیگری که به هر شکلی در سرنوشت من جای پایی دارند... آنها که گاه دوست یا خانواده نبوده اند اما برای من از هر دوستی عزیز تر و از هر خانواده ای امن تر بوده اند...

و اما آرزوی تولدم تنها یک چیز بود، عاقبت بخیری و کمال، کمال کمال کمال... که من همیشه برای آن دلواپس هستم که مبادا 40 ساله شوم و از کمال خبری نباشد...! و خدا من را به کمال هدایت کند، انشاالله... و نهایتا، عاقبت بخیری را در جان دادن در مسیر او میبینم... کمال نهایی رسیدن به او و پیمودن مسیری است که رسیدن را تضمین کند... چه بسا که این راه سختی های بسیار و درد های جانکاهی داشته باشد که از قضا شیرینی را وصال همین درد های روزگار است... چه کنم که انسان بودن گاهی گران تمام میشود برای من...! و خدا کند که انسان بودن های ما، عشق را به گرداب فراق نکشاند... انشاالله...!

_

‌ ‌ غافل کُند از کوتَهی عُمر شکایت شَب در نَظر مردم بیدار بُلندست _ صائب تبریزی

_ 0:47

ممنون که بهمون ثابت کردید محکم تر باید پای این انقلابمون بمونیم ! #الله_اکبر🇮🇷