یه تیکش مونده بود گفتم با خودکار سفید می‌زنم. همه چی رو جمع کردم و شستم... جعبه راپیدهام رو برداشتم. بازش کردم، (من شش تا خود کار سفید دارم که یکیش خشک شده) هرچقد گشتم، فقط یه خودکار سفید بود که اونم اون خشک شده هه بود. به ناچار رنگ و قلمو برداشتم. اون یه تیکه رو رنگ کردم. و دوباره همه چی‌ رو جمع کردم. یادم افتاد وارنیش و فیکساتیو نزدم... خدااا

برای اولین بار می‌خواستم بخوابم. اما،.. خب نمی‌شه. باید متن باشگاه رو برسونم. و یکی دوماهه دارم بهش فکر می‌کنم و هیچی... ذهنم خالیه. شایدم انقدر پر هست که نمی‌دونم چی‌بنویسم. از همین الان، ۱۰ ساعت و ۴۵ دقیقه زمان دارم تا تموم کنم، و البته شروع

درد هم، مثل نفس کشیدن برای آدم، عادیه

از قبلی خیلی بدم میومد

#خاطره کار رو دوماهی عقب انداخته بودیم. ولی باید به کست اضافه می‌شد. ولی به اجازه‌ی مربیمون نیاز بود. واقعا لطف کردن و اجازه دادن که هرکاری می‌خوام بکنم. فقط برای آوردن آوینا دویی ها باید از آقای موسوی هم اجازه می‌گرفتم. آقای موسوی هم اجازه دادن. مشکلات داخلی حل شده بود. ... برای مدرسه‌ی خدادادی مجوز گرفته بودیم‌. ناحیه یک خیلی راحت باهامون همکاری می‌کرد. البته به لطف مدیر مدرسه مون بود که خیلی جوان مردانه، از غیبت هام چشم پوشی می‌کرد و به جای این که ما رو درگیر نامه بازی کنه، با تماس تلفنی همه چی‌رو اوکی می‌کرد.

یادم افتاد فردا کلاس دارم. به ساعت نگاه می‌کنم. دوباره زود دیر شد.

کلی سعی کردم خوابم ببره. اذان شد. البته پشه هه هم بالا سرم ویراژ می‌داد. صداش ترسناک تر از صدای جت های آمریکاست. مخصوصا برای من که حساسیت دارم.

تاحالا شده از دست پشه فرار کنید؟ اونم نصف شب؟ تاحالا شده با این که گرمتونه، برید زیر پتو، که نیش نخورید؟