روزی روزگاری دختری دلش را به درختی باخت. آنطور نگاهم نکنید، این افسانه حقیقی است. دختر می‌پنداشت، درخت هم عاشق وی است، پس هر روز و هر شب دستش را در شاخه‌ای می‌گذاشت و التماسش می‌کرد تا زنده شود. در آخر الهه‌ی عشق دلش سوخت و به درخت جان داد، اما در ازایش نفرینی هم بر آن گذاشت. نفرینی که باعث شد دل درخت سیاه شود. دختر ناامید نشد، مطمئن بود می‌تواند درخ را درست کند. اما اشتباه می‌کرد، دل سیاه درخت، او را هم تاریک کرد. و این بود افسانه‌ی درخت و دختر که هنوزم که هنوز است عاشق همند، بی آنکه اهمیت دهند سیاهند یا سفید. شاید نفرین الهه‌ی عشق نفرین نبود، شاید یک موهبت بود. یا شاید هم عشق آن‌را یک موهبت کرد. کوردلان افسانه را درس عبرتی برای عاشق نشدن می‌بینند و روشن‌بینان، داستان را مُهر تاییدی، برای عشق حقیقی می‌دانند.

به قول نِد توی کتاب ماه بر فراز مانیفست، زنده باد شب...)

نوشته های فردریک بکمن واقعا✨✨✨✨✨✨✨✨✨✨✨✨

به بکمن ایمان بیارید یا اینکه مردی به نام اوه بخونید.

به بکمن ایمان بیارید یا تریلوژی شهر خرس بخونید

افتادم رو دور_ اصلا هم مهم نیس شب‌بخیر گفتم_

چه خبر از دوستات؟ همونایی که می‌گفتن عمرا ولت کنن. چه خبر از خانواده‌ت؟ همونایی که قرار بود تا ابد کنارت وایسن. می‌بینی! حق با من بود. آخرش فقط خودتی و خودت، نه دوستای دو روت میان کمکت نه خانواده‌ی سختگیرت. دیدی آخرشم همه رفتن؟ تا دیدن کی هستی بی خیالت شدن، تا شکست خوردی تنهات گذاشت. تا به کمک نیاز پیدا کردی، جوووری رفتن انگار اصلا وجود نداشتن.

ببخشید اگه نوشته‌هامو حس می‌کنید ببخشید اگه ممکنه اشکتون دراد ببخشید.

وای کاردن واقعا یه عوضی به تمام معناست

هرچی می‌خواید بگید بگید خیلی مزخرفههه و هیچی هم نمی‌تونه توجیه رفتاراش باشه🙄