سایه‌های درونمان ترشح می‌شدند و ما را در خود غرق می‌کردند

تنها چیزی که حالا می‌خواهم، این است که عضو جایی باشم، عضو چیزی. و وقتی رفتم، اثری از من بماند.

برهان... برهان به از دست دادن عادت کن.

دلم می‌خواد برم یه جوری که انگار هیچوقت نبودم و بعد یکی بیاد دنبالم و نشونم بده بودن مهم بوده دلم می‌خواد محو شم و وقتی برگشتم همه چیز متفاوت شده باشه تا مجبور شم یه شروع دوباره داشته باشم همینقدر احمقانه و از روی درموندگی

این دنیا زیادی بزرگه من توش جا نمیشم ولم کنید💔

این دنیا خیلی بی رحمه من هنوز دلم می‌خواد دستمال‌های آشپزخونه رو بسوزونم، بین شب خوابیدن یا نخوابیدن تو خونه مامان بزرگم دو به شک بشم و با پسر عمم آجر بازی کنم، من هنوز نیاز دارم فرش خودمو داشته باشم💔

میشه واقعا برم؟

به قول نِد توی کتاب ماه بر فراز مانیفست، زنده باد شب...)