ما کسی رو توی تاریخمون داریم که دست بچه‌هاشو میگرفت ، میرفت درخونه‌ها رو میزد و واسه‌ی ولیِ زمانش یار جمع میکرد .. اصلا میشه پشت اسمشون بنویسیم شهیدِ ولایت .. - یاد بگیریم این‌طوری ولایتمدار باشیم.

اِی سَنَدِ مَظلومیتِ عَلی (ع) ...

كفن را در بغل بگرفت و بو كرد همان طفلی كه آخر بی‌كفن ماند ..

موقع آمد و شد ، فاطمه جان ! می‏بینم دیدهٔ زینبِ تو مات درودیوارست ...

به گواهیِ شب و زمزمهٔ مرغ‌سحر اهل یثرب همه خوابند و علی بیدار است ..

روح علی و فاطمه در پیکر هم بود پس برد علی دفن کند پیکر خود را :)💔

رفته رفته کار من دارد به خواهش میکشد التماست میکنم ، پیشم بمان پیشم بمان ..

آجَرَک‌اللّه‌یاصاحِب‌الزَمان(عج)

مولا‌امیر‌المومنین فرمودند ؛ چه زود بود که بین ما جدایی افتد ، از این فراق تنها به خدا شکایت می‌برم💔((:

غمِ اهل‌بیت باید انسان ساز باشه. وگرنه خدا از شهادتِ امام حسین و مصائبشون وهمچنین زنده نگه‌داشتن ِچراغ روضه‌هاشون بعد این همه سال چه هدفی داشته؟! اینکه هرسال ، میون روضهٔ درو‌دیوارِ مدینه، پیرمون درمیاد و با خط‌به‌خطش چشمهٔ اشکمون روون میشه ، یعنی خدا روحمونو گره زده به غم و مصیبت اهل‌بیت. و چه غمی مبارک‌تر از این! اما یادمون نره که کنار قطره‌ به قطرهٔ این اشک‌ها باید تفکر هم باشه ، باید نگرشمون به زندگی اهل‌بیت از تمامی ابعاد باشه تا هم خوند هم شنید و هم درست روایت کرد. تاریخ تکرار میشه و هر‌روز ؛ کل‌الیوم‌عاشورا‌و‌کل‌‌العرض‌کربلاست و بازهم ممکنه علیِ زمان تنها بمونه و تو مثل فاطمه(س) تنها یارِ سپاهش باشی! ما به عنوان مسلمون و بودنِ رسالت‌های بسیار رو دوشمون ، باید بمونیم پایِ آرمان‌هایی که تاریخش نه به ٤۰ سال اخیر ، بلکه به اول خلقلت‌مون برمیگرده ...