ببخشیدا ولی واقعا خیلی زشته آقای شهبازی. حالا این وسط یه کارگر ساده و چندتا جوون کشته شدن دیگه، اتفاق خاصی که نیوفتاده. هیچ‌کدومشون آقازاده نبودن، پدراشون اهل دروغ نبودن، کشورای خارجی خون‌خواهشون نبودن، سلاخی شدنشون وسط خیابون توسط هم‌وطناشون اصلا مسئله مهمی نیست که به احترامشون تریبونتون رو تحویل دادید. این وسط تنها چیزی که مهمه، سرمایه‌های ملی‌ِ ما هستن. کسایی که علارغم ناراحتی‌هاشون از حکومت، بازم برگشتن به کارشون چون دیگه نشستن توی خونه براشون سودی نداشت. برگشتن که بازم پول بچاپن و هروقت دوباره وقتش شد لگد بزنن. یادتون نره که اینا با تمام مشکلات و سختی‌هایی که این چند وقت داشتن بازم منت گذاشتن روی سرمون و برگشتن به آغوش همیشه و در همه حال بازِ رسانۀ ملی. اصلا شما میدونید چقدر سخته تکلیفت با خودت روشن نباشه و طبق منفعتت رفتار کنی؟! ما نباید دو قطبی سازی کنیم. ما نباید باعث شیم مردم زده بشن. حالا حتی اگر هزینه‌ش خون چندتا جوون بیگناه باشه. به هرحال اینا که مادر ندارن و از زیر بوته به عمل اومدن. و آره دیگه خلاصه هیچ‌وقت این اصل رو فراموش نکنید که در هرصورت مشکل ماییم.

رنج به طور یکسان در بین خلایق تقسیم شده‌است. - امیرالمومنین (ع)

از من مرا بگیر و خودت را به من بده.

:)...

‏کاش تیک آبی داشتم موثق تر چرت و پرت تحویل ملت میدادم.

کاش برگردیم به دورانی که تمام داراییمون سی‌دی‌های سک‌ سک بود.

میخوام یه برگه بزنم روی پیشونیم روش بنویسم : لطفا اگر میخواید برید کربلا نه با من خداحافظی کنید نه برام عکس بفرستید و بگید که یادم کردید. من دلم نمیخواد کسی یادم کنه، دلم میخواد خودم اونجا باشم.

میبینی مثلا یه‌روز مدرسه نمیری همش با خودت میگی عه الان فلان ساعت شد حتما رفتن سرکلاس. عه الان زنگ تفریحه. عه الان زنگ فلان درسه. اربعینم همینه. به محض راهی شدن رفیقات، همش با خودت میگی عه حتما امشب نجفه. الان تو راهه. تا الان حتما رسیده موکب موکب امام رضا.. و همینطوری دلت پرمیکشه..

عیبی نداره. بیاید بریم بشینیم گوشۀ اتاق گریه کنیم.

نجف خونهٔ بابامه ، به ما میرسه بریم بیام... #رزق

مسائلی که اثراتشون تدریجیه خیلی ترسناکه. چون تورو خواه ناخواه عادت میده به چیزی که نباید. میری میری و فکر میکنی که راهت درسته، ولی یهو یه جایی به خودت میای میبینی جایی وایسادی که وقتی بقیه بهت میگفتن فلانی نکنه یه روز این طوری بشی، تو حق به جانب میگفتی من ؟ برو بابا. و تازه قسمت‌ ترسناکترش اینجاست که این رخ دادهای تدریجی از کارای کوچیکی شروع میشه که حتی فکرشم نمیکنی مهمه باشه.

من وقتی میبینم این‌ور و اون ور میگن اربعین که جای خانوما نیست :