دلم برای آدمای زندگیم تنگ نشده، دلم برای خود قبلیم تنگ شده که با تمام ویژگی‌های مثبتی که داشت اون افراد رو هم کنار خودش داشت . به گذشتم حسودیم میشه .

هرچقدر به عقب برمیگردم و نگاه میکنم توی مهمترین شرایط و موقعیت‌ها من طبق معمول تنها بودم و برای دوستام تعریف کردم که راستی فلان‌موقع تنها بودم و خاطراتی که تنهایی ساخته بودمو تعریف میکردم .

کاری باهام کردین خودمم نمیتونم دوست‌داشته باشم .

دلم میخواد پیش همه جمع بشم و بگم و بخندم،از خوابم بزنم و خاطره خوبی از امشب به یادگار بزارم، ولی راستش نه، انقدر تنها هستم که تصمیم بگیرم توی این اتاق باصدای خروپف کسای دیگه و فن کولردوتیکه بخوابم .

حتی کسی رو نداشتم که ازم دفاع کنه و بخواد ازم محافظت کنه . همیشه باید همونی باشی که بقیه پشت‌سرت میگن . خود واقعیت برای کسی واقعیت نداره .

بعدا ؟ شرمنده من بعدا رو پُلم .

بهتر از آنچه از شما گرفته شده به شما عطا میکند‌- انفال ۷۰ . ماهور @farsitweets

تبلور زندگیم توی خوابام :

انقد شرایط روحیم بده که هرچی خواب میبینم توش لباسام همه مشکین، همه‌جا تیره و تاریکه، هیچ چراغی روشن نیست، همیشه شبه، اونوقت هیچکس محض‌رضای‌خدا نمیپرسه حالت خوبه ؟

بزرگسالی یعنی نصب همراه‌کارت .

کنکوری نیستم ولی آقا، بازم درمورد کنکوریا هیچ پیامی ندادی ..

بدیش اینه که هیچوقت نخواهم فهمید که باباحجی با فکرکردن به چی انقدر ناراحت بود که هروقت از سر محبت براش کاری میکردیم یا کمکش میکردیم میگفت بابا ببخشید:) باباحجی چیو ببخشم ؟ تو عزیزدلم بودی . حیف هیچوقت کف پاتو نبوسیدم و حسرت به‌دل شدم .