یه حسرت جالب بچگیم توی کل ابتدایی کسی بود که پشتم دربیاد و رفیق‌مشتی من باشه و هرجا اسمم اومد زودتر از خودم بخواد بفهمه چیشده و خلاصه همونی باشه که وقتی گریه میکنم همه برن کنار و بگن فلانی دوست صمیمیشه خانوم، به ما نمیگه به اون میگه.

رفیق من تو بودی امام‌حسین :)

من از بیان اعتقادم و جار زدن آن هراسناکم. بی توجیه اینگونه شدم. و چقدر بد و اسفناك!

شاید اگر بیمکس داشتم الان اوضاعم این نبود.

هممون یه دوست داریم که وقتی برا هم فوروارد میکنیم یادمون میره اونیکی برامون فور زده و بازم اون پستو فوروارد میکنیم 🤏🏻 .

بنده‌حقیر در قبال اکثر وقایع و اتفاقاتی که برامون رخ میده :

راستشو بخوای چرا، اتفاقا وقتی نگاهت میکنم دلم خیلی برات تنگ میشه. حفظ کرده بودم تک تک ثانیه‌هاتو، مدل راه رفتن و خندیدن و عصبانی شدن و متعجب شدن و خلاصه که من تماما بلد بودم تو رو، و حالا ؟ راستشو بخوای اصلا نمیخوام یادم بیاد کی هستی! فقط دلتنگ نرگس قبلی خودمم.

عاشق ‌کلمه بیخیال هستم وقتی که تلفظش میکنم، مینویسمش، و بعد واقعا بیخیال میشم :)

بهم ایمان بیارین 🛐 .

تولد آقای‌عزیزم ارواحناله‌الفداء ، رهبر رشیدم مبارك ایران و ایرانی =)

ریشه در کودکیم نداره جناب دکتر، ریشه در آهنگ‌های چاوشی داره =)

بچه‌ها برای خوشحال‌کردن مادربزرگ مادری‌تون میتونین از خاطرات روزای اول تولدتون بخواید صحبت کنه . از حال و احوال اون‌زمان مامانتون :) و جالبه خدایی .