یادمه که قبلا یه‌جایی از پرایوت یه‌نفرم نوشته بودم " فرزند آدم کِی میخوای عبرت گیری ؟ " بعد سنجاقش کرده بودم . با یه‌محتوایی مث ، فلان روز بهت ثابت شد تنهایی! یا تا آخر عمر تنهایی. یا آخر عمر تنهایی. در هر صورت تنهایی. پس بسه اینهمه دلبستگی :)

‌

تصمیم میگیرم که تغییر کنم ، یواش یواش تغییر میکنم ، یهو به خودم میام و میبینم بعد از گذشت یک‌ماه من توی اون تصمیم غرق شدم و اون تصمیم تبدیل به عادی‌ترین اتفاق زندگیم شده و دارم طبقش پیش میرم.

من بیدارم چون داشتم تست‌ریاضی میزدم [ 👻 ] شماها عاشق کی شدین که درگیرین ؟

میبینم که امشب با اکرم‌ناعفیف بازی داریم 🦦 .

از آدمایی که هرچی بهشون میگم و هر جوابی به سوالاتشون میدم ؛ یه منفی بزرگ و " نه‌اینم‌خوب‌نیست " میزارن و درمورد همه‌چی اظهار نظر میکنن بیزار، متنفر و فراریم .

نمیفهمم! یعنی چی که باید درمورد همه‌چی یه‌چی بگی ؟

آقاجان حتی اگر خیرخواه هم هستی روشت غلطه پس سکوت پیشه کُن!

یعنی به شدت انگیزه و امیدم رو پنچر میکنن! و من میمونم و ٤ تا لاستیک پنچر ماشین حرکتم به سمت هدف!

شاید بگید انگیزه و امیدی که با این حرفا از بین بره به‌درد لاجرز دیوار میخوره ولی من بهتون میگم که هیچ آدمی! هیچ آدمی بدون پشتوانه‌ی معنوی نمیتونه اسمی از امید بیاره یا درموردش حرف بزنه. حالا فکرکنید یه آدم خیلی معنوی بیاد اینجوری بهتون بگه :) پنچری داره. اونم از اون ٤ چرخاش :)

من اگر بفهمم اشتباه کردم دیوونه میشم و غیرقابل کنترل! انگار هیچ‌جوره نمیتونم برگردم به قبل. تا سال‌ها ممکنه خودم رو سرزنش کنم و وقتی یادش بیوفتم حواس مغزم رو پرت کنم و صدای مغزم رو نشنوم که داره بقیه ماجرا رو برام تعریف میکنه.

بعضی از صداها هُرم و حرارتشان از کوره‌ی آهنگری هم بیشتر است. آنقدر بیشتر که قلب را نیز ذوب و مجذوب خود میکنند. و این ؟ یکی از آن اصوات مطهر !