میدونی همیشه کجا باید پیدام کنی

بیدار کن مرا، ای بادبان پاره‌ی بندر رؤیا! که این تباه‌ترین شب تباه‌ترین روز مرا در سر دارد.

دریاچهٔ نور

ساعت ها تلف میشن، خودمو از دست میدم.

موضوع اینجا بود که ما تایم زیادی رو وقف چیزهای غیر واقعی کردیم

و به چیزهای بیهوده دلبستگی بیهوده تر پیدا کردیم

و من با تو سخن می‌گویم نامت را به من بگو دستت را به من بده حرفت را به من بگو قلبت را به من بده من ریشه‌های تو را دریافته‌ام با لبانت برای همه لب‌ها سخن گفته‌ام و دست‌هایت با دستانِ من آشناست. در خلوتِ روشن با تو گریسته‌ام برایِ خاطرِ زندگان، و در گورستانِ تاریک با تو خوانده‌ام زیباترینِ سرودها را زیرا که مردگانِ این سال عاشق‌ترینِ زندگان بوده‌اند.