ء. بیا من چای بنوشم و تو صحبت کن، باشد که چای به حُسنِ صدا شیرین شود./

بیا که داغِ تازه از تنور در اومده، گوش بدیم عزیزِ من.*

لطفاً جزئیات رو به خوبی به خاطر بسپار عزیزِ من. برای من از کلمات و لفظ‌هایی استفاده کن که باقیِ آدم‌ها قرار نیست هر روز از زبونِ تو بشنون. از علاقه‌مندی‌هام بپرس و احوالِ روزهام رو بگیر. ذوق رو با خلاقیت‌های انحصاری‌ و مربوط به من، یا با هر کار دست و پا شکسته‌ای که آدمی‌زاد بلده، مهمونِ چشم‌هام کن. مناسبت‌هایی که تو خاطرِ خودم هم نیستن رو بهم یادآور شو. گاهی موزیکِ مورد علاقه‌م رو پلی کن. صرف کردنِ واژه‌ی «اهمیت» با هزار و یک کارِ دیگه، همینقدر ساده و بی‌آلایشه. آدم‌ها اینطوری عزیز میشن و عزیز می‌مونن.🪄

ء. «سلامممم، خوبین؟ بفرمایید.» سرمو بلند کردم و دیدم با لبخند کنارم ایستاده و پرِ مشکی رو توی دست‌هاش گرفته. پر رو از دستش گرفتم و پرسش‌گرانه بهش نگاه کردم که گفت «پرِ چوب‌پر‌های خُدامِ حرم امیرالمؤمنینه، برای شما.» بغل گرفتمش، با یک دنیا ذوق.

برایم حرف بزن عزیزِ من. از غمِ دیروز و سکونِ امروز و ذوقِ فردایت. از احوالت به وقتِ طلوع تا غروب. از لبخندهای بی‌مثال و فکر‌های بی‌مقدمه‌ات. از درگیری‌های روزانه و شلوغی‌های پی در پی‌ات. از اوقاتی که غم در میانه‌ی چهارچوبِ در نمایان می‌شود، تا اوقاتی که شادی را دو محکم بغل می‌گیری. از جزئی‌ترین موضوعاتِ زیستن تا کلیاتی که گاه اعصاب خورد کن می‌شوند. از گره‌ها و سنگ‌های درشتِ میانِ راه، تا سبک‌بالی‌ها و رهایی از دستِ ناخوشی‌ها. برایم از کلمات بگو. از عطرها و مزه‌ها، از رنگ‌ها و نقش‌ها، از زندگی، از ما. برایم از ما بگو.

«بوی خوب بدید لطفاً، مثلا بوی امنیت.»