آمده ام تو به دادِ دلم برسی؛ تو سکوتِ مرا بشنو که صدایِ غمم نرسد به کسی . . .

جانِ من و جهانِ من فقط تو هستی(:

ببخش اگر که با خیالِ بودنِ تو زنده ام! اگر تورا نبردم از یاد . . .

میروم گریه کنم باز دمی را در خود میروم غرق کنم؛ کوهِ غمی را در خود . . .

بیا ماه دلم، قدری پریشانت شَوم يک شب و تا صبحِ‌سح، خیره به چشمانت شَوم يک شب غروبِ کوچه‌ی مهتاب را، با من تماشا کن طلوع کوچه در کنجِ خیابانت شَوم يک شب خودم اهل زمستانم، ولی آتش به دل دارم بیا تا گرمیِ آغوشِ آبانت شَوم يک شب بساط شعر و مستی را، بیاور تا به شوق تو کنار سفره‌ای شاهانه مهمانت شَوم يک شب بنوش از قهوه‌ی تلخِ نگاهم با لبِ مستت که شاید طالعِ‌نیکی به فنجانت شَوم یک شب تنور عاشقی گرم است و قلبِ چشمه می‌جوشد بیا تا جرعه‌ای آب و کمی نانت شَوم يک شب دلم میخواست در صحرای متروکِ دلِ تنگت نَمی اشکِ طراوت، یا که بارانت شوم يک شب چرا امروز و فردا می‌کنی؟ برگرد دیوانه که با بغضِ نهانم،عشقِ پنهانت شَوم یک شب...

تاوانِ خاطرات؛ جنون است و بس!

رُک بگو عاشقِ این بی سر و پایی یا نه ؟! درکِ تقریبا و انگار و حدوداً سخت است! _حامد‌محمدی‌

هنوز مثل گذشته، تمامِ جانِ منی مقاومت نکن، از یادِ من نخواهی رفت! _محمدصباعرب‌محمدی

من‌قبلِ‌نجف‌رفتن‌عاقل‌بودم؛ ایوانِ‌طلادیدم‌ودیوانه‌شدم!(:

_ای عشق!

دلم به بویِ تو آغشته است . . .(:

آن چنان جای گرفتی تو به چشم و دلِ من ... که به خوبان دو عالم نظری نیست مرا(: