تو از من رفتی و این اولین تیتر خبر‌ها شد؛ که یک شاعر میان جوهر خودکار خود مُرده👩‍🦯

گرچه آهو نیستم اما پر از دلتنگی‌ام؛ ضامنِ چشمان آهوها، به دادم میرسی؟!💔

کاش‌ می‌شد‌ سرنوشتِ‌ خویش‌ را‌ از‌ سر نوشت کاش می‌شد اندکی تاریخ را بهتر نوشت کاش می‌شد پشت پا زد بر تمام زندگی . . . داستان عمر خود را گونه‌ای دیگر نوشت!

یه‌عالمه‌گریه‌به‌روضه‌بدهکارم💔:) _نوحه‌خوانیِ‌شهید‌آرمانِ‌عزیز‌ ...

مدد ز غیرِ تو ننگ است؛ یا علی مددی (:

مَن اگر با مَن نباشم می شَوَم تنها ترین کیست با مَن گر شَوَم مَن باشد از مَن ماترین مَن نمی دانم کی ام مَن ، لیک یک مَن در مَن است آن که تکلیف مَنَش با مَن مَنِ مَن، روشن است مَن اگر از مَن بپرسم ای مَن ای همزاد مَن! ای مَن غمگین مَن در لحظه های شاد مَن! هرچه از مَن یا مَنِ مَن، در مَنِ مَن دیده ای مثل مَن وقتی که با مَن می شوی خندیده ای هیچ کس با مَن، چنان مَن مردم آزاری نکرد این مَنِ مَن هم نشست و مثل مَن کاری نکرد ای مَنِ با مَن، که بی مَن، مَن تر از مَن می شوی هرچه هم مَن مَن کنی، حاشا شوی چون مَن قوی مَن مَنِ مَن ، مَن مَنِ بی رنگ و بی تأثیر نیست هیچ کس با مَن مَنِ مَن، مثل مَن درگیر نیست کیست این مَن؟ این مَنِ با مَن زمَن بیگانه تر این مَنِ مَن مَن کُنِ از مَن کمی دیوانه تر زیر باران مَن از مَن پر شدن دشوار نیست ورنه مَن مَن کردن مَن، از مَنِ مَن عار نیست راستی! این قدر مَن را از کجا آورده ام؟ بعد هر مَن بار دیگر مَن، چرا آورده ام؟ در دهان مَن نمی دانم چه شد افتاد مَن مثنوی گفتم که آوردم در آن هفتاد من _ناصرفیض

جای‌معنیِ‌عشق‌بایداسمِ‌تورو‌تولغت‌نامه‌نوشت:))🫂💘

‏هممون نیاز داریم به کسي ك بفهمه کلافگیمونو ، بلد باشه به موقع بخندونتمون ، به موقع سکوت کنه.. به موقع بغل کنه به موقع باشه :)

دل به هرکس می‌سپاری، پای احساست بمان؛ من که رفتـم، پای قلب قـدر نشنـاست بمـان؛ طاقت این سوءظن‌ها را ندارم بیش از این؛ با همیـن تردیـدها درگیـر وسواست بمـان! من به گلهایی که می‌خشکند عادت کرده‌ام؛ تو همیشه عاشـق ارکیـده و یاست بمـان! زود دستم را زمین انداختـم در این قمـار! با همان سرباز و شاه و بی‌بی ‌و آست بمان:) ظاهراً معیار تو چیزی به غیر از عشق بود! تا ابد پابنـد آن معیــار و مقیـاست بمـان! کندوکاو و فکر کردن مال قبل از عاشقی‌ست.. عاشق هر کس که هستی پای احساست بمان...

راهی که به خود داشتم، از شوق تو گم شد! از خود خبرم نیست، که دارد خبرم را...؟

لَمس دَستِ تو به رُسوا شُدَنَم می‌اَرزد عِشق آن اَست که مُنجَر به حَواشی بِشَوَد

فراموشی بگیرم هم فراموشت نخواهم کرد که از ذهنم اگر رفتی ز دل هرگز نخواهی رفت