علی بن ابی‌طالب (علیه‌السلام) را ندیدم، اما درباره‌اش آن‌قدر شنیدم که برای عاشق شدن و دوست‌داشتنش کافی بود. و اکنون تو را دیدم و صدایت را شنیدم؛ وقتی که دهر بر ما سخت گرفت، تو ای خامنه‌ای، ای پناه جانم، چهره‌ات برایم آرام‌بخش شد… صورتت، صدایت، مهربانی‌ات، همه‌چیزت آرام‌بخش روح من است:) ای کسی که از چهره‌ات نور ایمان می‌بارد، من از کودکی با نگاهت آشنا بودم و آن نور، هنوز هم باقی است. باور من این است: ایمان، همان نوری‌ست که در چشمان تو می‌درخشد:)

ای خوش آن دم که وصالِ تو میسّر گردد . . . (:

گرمای تنت، پخته کند خامیِ من را بی‌تجربه‌ام، میوه‌ی کالم، بغلم کن!

خیالِ آمدنت، برایم شبیهِ شب هایِ زمستان است؛ بلند و سرد!

اگر زنده ماندم و روزی با هم در یک خانه چای خوردیم برایت تعریف می‌کنم که این روزها چقدر سخت و دیر و دور گذشت ...

بماند به یادگار . . . *اولین حقوق:)

هرچقدر بزرگتر میشی دنبال چیزای متفاوت‌تری تو آدما میگردی، مثل وفادار بودن و صداقت داشتن. اما بیشتر از همه دنبال کسی میگردی که وقتی از همه‌چی خسته‌ای کنارت بایسته و دستتو بگیره؛ دقیقا همون لحظه‌ای که امیدت رو از همه‌چیز از دست دادی بغلت کنه و خیالت راحت باشه از اینکه هواتو داره(:

داره میاد دوباره باز بویِ محرم ...

_

جوانک گفت: «این که من دارم قلب نیست؛ محلِ ذخیره اندوه است»