ای‌پناه‌ِبی‌پناهان‌حسین:)

‌اونجا که ابتهاج میگه: «در این پریشانی روزگار، مبادا فراموش کنی دوستت دارم.»

همه آدما تو خونشون حداقل یه آینه دارن که هر روز خودشونو توش میبینن. وقتی میگم خودشونو تو آینه میبینن منظورم اینه که خودشون می‌دونن لاغرن یا چاق، می‌دونن قدشون کوتاهه یا بلنده، می‌دونن رو صورتشون جوش دارن یا ندارن، می‌دونن بینی شون چه شکلیه، می‌دونن رو صورتشون چین و چروک افتاده یا نه؛ به خودتون زحمت تجزیه و تحلیل چهره دیگرانو ندید، قرار نیست هر چیزی که معیار شما نیست زشت باشه!

دلم شدت بی دغدغه بودن آدماییو میخواد که شبا دم موکب میشنن و تا آخر شب حرف میزنن و چایی میخورن، بدون هیچ کار و مشغله ای:)

اُمیدوارم هرجا خسته شدی جای آدما، خدا دستتو بگیره:)

نازنینم، عاشقت هستم ولی آیا تو هم؟ من که خیلی سخت دل بستم ولی آیا تو هم؟ عاشقت هستم خجالت میکشم از گفتنش! من حیا کردم دهان بستم ولی آیا تو هم؟ لحظه ای افتاد چشمانت به چشمانم ولی از نگاهت همچنان مستم ولی آیا تو هم؟ سعی کردم تا نظر بازی کنم رویم نشد! حیف! من رویم نشد جَستَم، ولی آیا تو هم؟ کاش میشد قسمتم باشی تو ای حوّای من من که رفتم آدمی پستم ولی آیا تو هم؟

_

دلتنگیِ چایِ عراقی کم بود؛ دلتنگیِ چایِ رضوی هم بهش اضافه شد :)

نوکرت شبانه روز تو فکر اربعینه. . .