امید گاهی تمام حماقتها را معنای متعالی ابلهانهای میبخشد. مثل امید به تغییر چیزهایی که به زبری پوست کرگدن شده و آدمی رویش، به نازکی بلاهتش، کرم میمالد.
آدما مثل کتاباند ،از روی بعضیها باید مشق نوشت، بعضیها را باید چندبار خواند تا مطالبشان را درک کرد، ولی بعضیها را باید نخوانده کنار گذاشت.
ویکتور هوگو-