به آن لحظه که دنیا میشود خاموش
به غیر از نغمهی اذان، همه مدهوش
چو گل آرام گیرد روی چادر
حقیقت جا خوش کرده در آغوش
وَ أَمَّا بِنِعْمَةِ رَبِّكَ فَحَدِّثْ
و نعمـت هاى پروردگـارت را بازگو كن.
إِلٰهِى أَنِلْنِى مِنْكَ رَوْحاً وَرَاحَةً
فَلَسْتُ سِوىٰ أَبْوَابِ فَضْلِكَ أَقْرَعُ
معبودم، از سوی خود آسایش و
راحتی به من ده که من جز درهای
احسان تو را نمیکوبم..
- مناجات منظوم امیرالمؤمنین