هرچند با یه سریشون میخواستم گریه کنم که آقا. چرا فرهنگ این چیزای ساده هنوز برای همه جا نیوفتاده.

اوهوم. درسته.

یادم نیست اون روز چه چیزی دقیقا توی ذهنم بود که اون جمله رو نوشتم. اگه یادم اومد میگم.

در مورد دوست مجازی: وقتت رو برای هر روز چت کردن باهاش سر نبر.

هر روز ساعت های طولانی چت کردن تو مجازی چیز زیادی به آدم اضافه نمیکنه. نمی‌گم نباشه، ولی هر روز؟ نه. چند ساعت؟ نه.

تو مجازی خیلی سخت تر میشه آدم ها رو واقعا برای دوستی شناخت. فکر نکنیم شناختیمشون.

و وابستگی ایجاد میشه. میفهمم گاهی آدم کسایی رو توی مجازی پیدا می‌کنه که واقعا دوسته. اما مخصوصا تو نوجوانی و بی تجربه بودن آدم زود وابسته میشه. و دوستی مجازی به یه اکانت و اینترنت وصله. پایداری نداره از نظر اتصال. شاید هزار جور شرایط رخ بده که اون ارتباط قطع بشه. وابستگی آدم رو بسیار اذیت می‌کنه و درست نیست.

خیلی چیزها میشه گفت. خلاصه که زندگیتون رو حول محور مجازی و خصوصاً دوست مجازی قرار ندید.

من همین کسایی که الان دارم هم همه رو تو واقعیت یکی دو بار دیدم. بعد کم کم ارتباطمون باقی موند.

الان مثلا با عرفانه بعضی وقت‌ها پیش میاد یهو میبینی یک ماهه چت نکردیم. بعد یک ماه یهو سر یه موضوع رندوم یا مربوط به پیام های کانالمون حرف می‌زنیم. من به این میگم رابطه ی دوستی امنی که هر دو طرف درک میکنیم ذهن طرف مقابل تو مجازی ممکنه حوصله و وقت هر روز حرف زدن نداشته باشه. زندگی واقعی اولویت داره.

یا با الکسی، یه موقع هایی حتی پیاما رو سین می‌زنیم ولی چند روز بعد جواب می‌دیم. (البته یوقتایی اینجوریه که یادم می‌ره جواب بدم پیاما رو و اون باید یادآوری کنه. 🐤)

و در مورد کی‌پاپ هم؛ *آه عمیق* نمی‌دونم چطور توضیحش بدم که واقعا منظورم رو درست برسونم. و بگم که چون کیپاپر و اکسوال بودم و تجربه اش کردم میفهمم که آدم چرا از کیپاپر بودن خوشش میاد. درک میکنم. اما فهمیدم آخرین چیزی که تو زندگی واقعا به درد میخوره مشغول شدن ذهن توسط مردهای دیگه ست. احساسات و ذهن باید به وقتشون و برای آدم درست و حقیقیش خرج بشن. بماند کلی مسئله و موضوع دیگه.