کاش فقط روح بودیم. کاش فقط روحمون مهم بود.

دلم میخواد با بعضی آدما ارتباط بگیرم. نزدیک میشم. پیام میدم. بعد دیگه توان جواب دادن ندارم. بعد آدم‌ها ناراحت و زده میشن. اصلا نمی‌فهمم چرا اینطوری میکنم.

ساعت صفر. صفحه سفید.

خب وسط مرتب کردن گالری هستم. (این همون روز تموم شدنی نبود متاسفانه.) بیاید یه چند تا چیز جالب از گنشین که اسکرین شاتشون رو گرفتم تعریف کنم که زحمت زدن اون دکمه‌ی شات و پر کردن حافظه هدر نشه.

قبلش یه نکته توضیحی اضافی: گنشین یه گیم فضای بازه. یه محیط بزرگ مثل یه سرزمین برای چرخیدن داره.

نکته توضیحی اضافی که شاید لازم نباشه: اولین سرزمینی که شخصیت داستان توش پا می‌زاره اسمش مانستده.

نکته توضیحی که شاید لازم باشه: هر مپ جدیدی که به داستان اضافه میشه، چیزهای جدید تری هم با خودش داره. و حتی جوری که میشه توی اون مپ چرخید هم هرچی جلوتر میری توی داستان و مپ، مرتب تر و منظم تر میشه. یعنی برای چرخیدن توی مپ تو میتونی انتخاب کنی همینجوری رندوم بری یا براساس داستان اون بخش از سرزمین پیش بری.

سرزمین ها و مپ های قدیمی تر، ورلد کوئست ندارن. (همون مأموریت داستانی مربوط به هر مپ) یعنی من فکر میکردم ندارن. و واقعا هم با عنوان «ورلد کوئست» چنین چیزی توی مانستد و سرزمین بعدیش لیوعه، وجود نداره.

اما.. بعد از سه چهار بار چرخیدن تو اون مپ و از اول جارو کردنش تو اکانت های مختلف فهمیدم که یه سری کوئست وجود داره که تقریباً حکم ورلد کوئست های فسقلکی رندوم رو دارن.

مانستد. وسط اون دریا. بدون هیچ ردی یه چیزی قایم شده.