اینی که اینجاست همیشه اینجوری نبوده. یه مدت دچار اعتیاد شدید بودم و میانگین ساعتش از ۵ ساعت کمتر نمیشد. خلاصه که اگه حتی احتمال میدید ممکنه دچار چنین افراطی بشید، توصیه اش نمیکنم.

مثلا الان باید ذوق کنم و بگم ایول. ولی خب بعد از دیدن اینکه معرفی کردن بعضی چیزها به بعضی ها چطوری باعث شد آسیب ببینن، تو این مسائل محتاط ترم می‌کنه.

مراقب خودتون باشید بچه‌ها.

https://eitaa.com/september_9281/1024 راستی اینو خوندم خیلی خوشحال شدم و لبخند زدم. دمتون گرم. خداروشکر.

من خودم گنشین رو توی کرونا بازی کردم اون زمان حتی نمیشد از خونه برم بیرون خط داستانیش و جهان باز بودن محیطش رو دوست داشتم و همیشه از بچگی یه همچین گیمی میخواستم. بعد یه ماه قصد پاک کردنش رو داشتم که به دلایلی نگهش داشتم و ادامه دادم. تو اون زمان چون داستان انگلیسی بود ، برام تمرین شنیداری خوانداری زبان هم حساب میشد پس بازی میکردم

«همیشه از بچگی یه همچین گیمی میخواستم.»

وای دقیقا منم. زبانم خیلی باهاش از نظر شنیداری و خوانداری بهتر شد.

(از اونا که تو ذهنت انگلیسی حرف میزنی ولی وقتی میخوای به زبون بیاریش احساس میکنی لالی)

💔

ماموریت‌ها و پازلها و یادگیری کلمات جدید این حس رو القا میکرد که این گیم مفید واقع شده و وقتم رو تلف نکردم البته صد درصد چندباری درگیر داستان شدم و چند ساعت وقت گذاشتم روش ولی با حس پشیمونی و محدود تر کردن تایم گیم حلش کردم

این بحث مثلا شیش سال پیشه

اگه الان هم شیش ماه یکبار پلی میدم بخاطر اینه که از داستان سر دربیارم وگرنه چند ساله اکسپلور نکردم و مپ هارو نگشتم ورلد کوعست هم انجام نمیدم یعنی کلا پریموجم و به اصطلاح پول جمع نمیکنم توی گیم چون فایده ای نداره گاهی میرم تا تمرکزم روی صحبت انگلیسی بیشتر شه و مغزم رو درگیر کلمات جدید و جمله بندی های پیچیده‌ش کنم