- از جمله نکات منفی فیلم می‌شه به این اشاره کرد که به ارتباط کوریو و لوسی خیلی مبهم و سربسته اشاره شد، من حتی فکر می‌کردم مشکل از نسخه‌ایه که من دیدم و حذفیاتش زیاد بوده که با زمان نسخه‌ی اصلی مقایسه‌ش کردم و فهمیدم مشکل از اون نیست. هم‌چنین واضح نبود کوریو چطور این‌قدر زیرورو شد، ژنتیک می‌تونه جواب همه‌چیز باشه؟ شتاب‌زدگی نویسنده و کارگردان باعث شد پتانسیل بالاتری که داستان می‌تونست داشته باشه به تصویر کشیده نشه و به موفقیتی که فیلم‌های قبلی مجموعه رسیده بودن نرسه. + با این‌حال دیدن سرنخ‌هایی از فیلم‌های قبلی، ترانه‌های عالی و بازیگری‌هایی که در سطح خوبی بودن می‌تونست باعث بشه برای دوساعت پای نمایشگر بنشینین و همین دلیل امتیاز بالاتریه که نسبت به فیلم‌های قبلی از تماشاگرها گرفته. #the_hunger_games

یادم رفت بگم بالاخره قبل از امتحانا ونکا رو دیدم :))

خیلی پرش داستانی داشت و نمی‌تونستی با منطق آدم بزرگی نگاهش کنی اما تخیلات قشنگی رو به تصویر کشیده بود که باعث می‌شد اشک توی چشم کودک درونت حلقه بزنه. البته که می‌تونه به‌خاطر موزیکال بودنش سلیقه‌ای باشه ولی هیجان و ذوقی که به‌خاطر تماشای اون همه رنگ و شیرینی تجربه می‌کنین ارزشش رو داره. - طبق تجربه‌ی من برای بچه‌های سن دبستان مناسبه، اگر زیاد درمورد موسیقایی بودنش حساس نیستین. #Wonka

جهت افزایش امید به زندگی دارم هری‌پاتر زبان اصلی دانلود می‌کنم 💘

۱۴ سالگی کجایی که یادت بخیر.

📪 پیام جدید سلام نیل چطوری؟ چند تا فیلم ماجراجویی یا معمایی یا طنز یا تخیلی معرفی کنی؟ #دایگو

سلام، ممنونم. این پیام رو دیدم ولی ذهنم منسجم نیست. در اولین فرصت یه نگاهی بندازم به لیستم بهت می‌گم.

اولین فیلمی که به ذهنم می‌رسه "پروژه‌ی آدام" هست که می‌شه گفت همه‌ی این مشخصاتی که گفتی رو داره، از همین بازیگر نقش اول (رایان رینولدز) "free guy" هم انتخاب خوبیه، "بالا رو نگاه نکن" هم می‌شه گفت همین خصوصیات رو برآورده می‌کنه. + هرچهارتا کلمه رو درنظر گرفتم که بتونم دقیق‌تر بهت معرفی کنم، اگه بخوای جدا جدا درنظر بگیری خیلی نتیجه رو دربرمی‌گیره.

این‌جا رو به جریان بندازیم 🌊

همیشه تابستون برای دیدن سریال‌های هیجانی مناسب‌تره چون می‌تونی اپیزودها رو پشت سرهم دنبال کنی و درگیرش بشی بدون این‌که نگران کلاس یا کار فردا باشی.

به رسم تابستون سال‌های اخیر سعی کردم در ژانر ترسناک/ هیجان‌انگیز یه سریال خوب انتخاب کنم که به "ما همه مرده‌ایم" رسیدم. با دیدنش بیشتر از همه یاد سریال happiness (شادی یا خوشبختی) می‌افتادم، ویروس جدیدی شایع می‌شه که انسان‌ها رو به نوعی زامبی تبدیل می‌کنه و به سرعت از طریق گازگرفته‌شدن منتقل می‌شه. تفاوت ما همه مرده‌ایم با اون سریال در وسعت خیلی بیشترش و تفاوت‌های جزئی بین بیماری‌ها بود، از اون‌جایی که شیوع ویروس توی این سریال از یه دبیرستان شروع شد بستر بزرگ‌تری در اختیار فیلم‌سازها بود تا درگیری‌ها رو در فضاهای متفاوتی نشون بدن، نسبت به خوشبختی که بیماری تقریبا فقط به یک منطقه‌ی مسکونی محدود می‌شد. همین درمورد افرادی که در معرض خطر بودن هم صدق می‌کنه، در خوشبختی همه می‌تونستن توی خونه‌هاشون پناه بگیرن و سرایت کمتر می‌شد، اما توی مدرسه علاوه بر تعداد بیشتر آدم‌ها، چون مکان عمومیه جایی به اون شکل برای پنهان شدن نداره. تفاوت دیگه هم اینه که لحظات حساس در ما همه مرده‌ایم رو بیمارهاش رقم می‌زدن اما بیشتر اعصاب‌خردی‌های سریال هپینس زیر سر آدم‌بزرگ‌های سالمی بود که مثلاً می‌خواستن وضع رو مدیریت کنن. بنابراین می‌شه گفت وضعیتی که در خوشبختی پیش اومد یک بحران قابل مدیریت بود اما اون‌چه در ما همه مرده‌ایم اتفاق افتاد یک فاجعه‌ی غیرقابل کنترل رو رقم زد. من به‌طور کلی هردو سریال رو دوست داشتم، تماشای این‌که آدم‌ها در یک فضای تخیلی برای بقاشون چطور تلاش می‌کنن و چه روابطی برقرار می‌کنن جالبه؛ اگر فوبیای 'خون، زخم یا جراحت' ندارین و روحیه‌تون حساس نیست می‌تونین تماشا کنین. #All_of_us_are_dead #Happiness

https://eitaa.com/PostScript/385 حسی که نسبت به "ما همه مرده ایم"داشتم این بود که واقعا فکر می کردم بیشتر ترسناک باشه اما خب... دِرامه و در عین حال که مرگ بغل گوشته، با دادن یک قربانی یک شانس دیگه برای زندگی پیدا می کنی خیلی چیزها از دست می دی اما خاطراتی که باقی می مونه قشنگه و دردناک در کل از اون دوست داشتنی هاست...