هدایت شده از توییت فارسی 🇮🇷
چند روز پیش موقع آغاز سال تحصیلی تو تهران، تو یه مهدکودک مربی از بچه ها پرسید شغل باباتون چیه یه پسر ۶ ساله برای اینکه جلوی بقیه بچه ها لاتی پر کنه بلند شد گفت بابام سرقت می‌کنه تو خونمون اسلحه ام داریم، مربی میره به پلیس میگه پلیس میریزه تو خونه این پسر بچه میبینه چندین اسلحه تو خونه دارن و پدر این بچه، رئیس یک باند سرقت مسلحانه از منازل مسکونیه!
@farsitweets
🔸علت پیدا شدن حجاب — نظریه ریاضت و رهبانیت
حالا یه سوال اساسی‌تر 🤔
اساساً علت تمایل بشر به ریاضت و رهبانیت چیه؟ بشر طبعاً باید کامجو و لذت‌طلب باشه. پرهیز از لذت و محروم کردن خود باید دلیلی داشته باشه.
علت‌های ریاضت‌طلبی 🔍
رهبانیت و دشمنی با لذت، جریانی بوده که در بسیاری از نقاط جهان وجود داشته. از جمله مراکز آن در مشرق زمین: هندوستان. و در مغرب زمین: یونان.
نحله «کلبی» که یکی از نحله‌های فلسفی یونان بوده، طرفدار فقر و مخالف لذت مادی بوده.
علت اول: تمایل به وصول به حقیقت 💡
یکی از علل پدیدآمدن این‌گونه افکار، تمایل بشر برای وصول به حقیقته.
این تمایل در بعضی افراد فوق‌العاده شدیده. و اگه با این عقیده ضمیمه بشه که کشف حقیقت برای روح، اون‌وقت حاصل می‌شه که بدن و تمایلات بدنی و جسمانی مقهور بشه، قهراً منجر به ریاضت و رهبانیت می‌شه.
به عبارت دیگه: این اندیشه که وصول به حق جز از راه فنا و نیستی و مخالفت با هوای نفس میسر نیست، علت اصلی پدیدآمدن ریاضت و رهبانیت است.
علت دوم: آمیخته بودن لذات مادی به رنج‌های معنوی 😔
بشر دیده همواره در کنار لذت‌های مادی، یه عده رنج‌های روحی وجود داره.
مثلاً دیده هر چند داشتن ثروت موجب یه سلسله خوشی‌هاست، اما هزاران ناراحتی و اضطراب و تحمل ذلت‌ها در تحصیل و نگهداری آن وجود داره.
بشر دیده آزادی و استغنا و علوّ طبع خودش رو به واسطه این لذات مادی از دست می‌ده. از این رو از همه آن لذات چشم پوشیده، تجرد و استغنا رو پیشه خودش ساخته.
شاید در ریاضت هندی، عامل اول بیشتر مؤثر بوده. و در فقرطلبی کلبی یونانی، عامل دوم.
علت سوم: محرومیت و شکست 🌧️
محرومیت و شکست در موفقیت‌های مادی — مخصوصاً شکست در عشق — سبب توجه به ریاضت می‌شه.
روح بشر پس از این نوع شکست‌ها، انتقام خودش رو از لذت‌های مادی این‌طور می‌گیره که اون‌ها رو پلید می‌شناسه و فلسفه‌ای برای پلیدی اون‌ها می‌سازه.
علت چهارم: افراط در خوشگذرانی 🎭
افراط در خوشگذرانی و کامجویی، عامل دیگه توجه به ریاضته.
ظرفیت جسمانی انسان برای لذت محدوده. افراط در کامجویی و لذات جسمانی و تحمیل بیش از اندازه ظرفیت بر بدن، موجب عکس‌العمل شدید روحی — مخصوصاً در سنین پیری — می‌گرده. خستگی و سرخوردگی به وجود میاره.
نظر نهایی نویسنده 📝
تأثیر این دو علت رو نباید انکار کرد. ولی مسلماً این‌ها علت منحصر نیستن.
تأثیر این دو علت به این نحوه که پس از شکست‌ها و عدم موفقیت‌ها، یا خستگی‌ها و فرسودگی‌ها، اندیشه وصول به حقیقت در روح بیدار می‌گرده.
توجه به مادیات و غرق شدن در اندیشه‌های مادی، خودش موانعی است برای اینکه انسان درباره ازلیت و ابدیت و حقیقت جاودانی بیندیشه و در این جهت فکر و تلاش کنه که «از کجا آمده‌ام؟ در کجا هستم؟ به کجا می‌روم؟»
اما همین‌که به واسطه شکست یا خستگی، حالت گریز و بی‌رغبتی نسبت به مادیت در روح پدید اومد، اندیشه در مطلقات بلامزاحم مونده جان می‌گیره.
این دو عامل همیشه به کمک عامل اول، سبب توجه به ریاضت می‌شه.
و البته بعضی از افرادی که به سوی ریاضت کشیده می‌شن، تحت تأثیر این دو عامل هستن، نه همه اون‌ها.
ادامه دارد… 🌱