در "اختلال اضطراب اجتماعی" مغز فرد هنگام قرار گرفتن در جمع میتواند واکنشی شبیه واکنش به خطر واقعی نشان بدهد; یعنی بدن همان هورمونهای استرس را ترشح میکند که در موقعیت تهدید فیزیکی آزاد میشوند, حتی اگر هیچ خطری وجود نداشته باشد.
در "اختلال شخصیت نمایشی" مغز افراد آنقدر به دریافت توجه و تأیید دیگران وابسته میشود که حتی درد واقعی یا ناامیدی را هم بهصورت نمایش و اغراق تجربه میکنند تا هیجانات اطرافیان را فعال نگه دارند.
در "اختلال شخصیت خودشیفته" خیلی وقتها اعتمادبهنفسِ ظاهری بالا در واقع یک سپر دفاعی برای پنهان کردن احساس عمیق ناامنی و شکنندگی درونی است, نه نشانهٔ عزتنفس واقعی.