__کلا بیماری اینکه اگر حالت بده پس بیا به اتفاقاتی که میشد بشه و نشد، تروماهای کودکی، اینده مبهم و نامعلومت، تقلا و دست و پا زدن های بی فایده الانت، نشدن اون اتفاق فکر کنیم فیلم های افسردگی زا ببینیم و غمگین ترین اهنگی که میشه رو گوش بدیم 🤧

آدما می‌تونن بهت بگن طاقت دیدن ناراحتیت رو ندارم ولی قلبت رو بشکنن، می‌تونن بگن بدون تو نمی‌تونن و درنهایت خودشون ترکت کنن، آدما می‌تونن قول موندن بدن ولی در یک چشم به هم زدن یه جوری‌ تنهات بذارن و برن که انگار هیچ‌وقت نبودن.

فکرش رو بکن همه‌ی ما تهش میمیریم و تو همین دوروزی که زنده بودیم تو چقدر منو ناراحت کردی.

ولی انصاف نیست رفتن آدما با خودشون باشه فراموش کردنشون با ما…!

وارد هوایی شدیم که سردته ولی روت نمیشه لباس گرم بپوشی.

رنجش از دیگران، به اندازه دلبستگی‌ست نه به اندازه خطا...

من و درسایی که باید بخونم:

هیچی و هیچکس موندگار نیست، خودتونو وابسته آدمای بی ارزش نکنید.

پروفمون عوض شد گممون نکیند🦦

حالا هرجا میشینی پشت سرم بد میگی که فُلونی شده دور دیدهٔ میخونه ها:)

حس‌هایی هستند که نام ندارند‌. نگران نیستی، آرام هم نیستی، غریب نیستی اما اهل اینجاهم نیستی. نه دلت می‌خواهد بمانی، نه آرزوی رفتن داری. دلت می‌خواهد جایی که هستی نباشی، اما جای دیگری هم نباشی.