پروفمون عوض شد گممون نکیند🦦

حالا هرجا میشینی پشت سرم بد میگی که فُلونی شده دور دیدهٔ میخونه ها:)

حس‌هایی هستند که نام ندارند‌. نگران نیستی، آرام هم نیستی، غریب نیستی اما اهل اینجاهم نیستی. نه دلت می‌خواهد بمانی، نه آرزوی رفتن داری. دلت می‌خواهد جایی که هستی نباشی، اما جای دیگری هم نباشی.

به تعداد دفعاتی که باید ازت متنفر میشدم اما بهونه تراشیدم واسه دوست داشتنت از خودم معذرت میخوام، تعداد دفعاتی که باید تنهات میذاشتم اما بهونه تراشیدم تا کنارت بمونم از خودم معذرت میخوام، به تعداد دفعاتی که اشتباه کردی اما بهونه تراشیدم و نادیده‌شون گرفتم از خودم معذرت میخوام، به تعداد دفعاتی که خودمو نادیده گرفتم و تورو دیدم از خودم معذرت میخوام :)

نمی‌دونم می‌فهمید چی‌می‌گم‌ یا نه ولی دیگه حوصله ناراحت شدنم ندارم.

‌ ‌آدم یه بار دو بار سه بار بالغانه بهتون میگه چتونه یا این رفتارتون اشتباهه اما دیگه از دفعات بعدیش دکمتونو میزنه و با آرامش به زندگیش ادامه میده. ‌

لبخند میزد، چون آسان تر از توضیح دادن دردهایش بود.

اشکال نداره دیگه ، نهایتش میشه خیره شدن به یک نقطه موقع چایی خوردن .

تو منو از لب پرتگاه ‌کشیدی بالا و یه بغل محکم بهم دادی و بعد با جفت پا رفتی تو قفسه سینم تا پرت شم پایین .

برای تو چیزهای زیادی نوشتم ، اما آنچه هرگز در کلمات جا نشد ، دلتنگی‌ام بود .

اون زمان همه چی خوب بود:)