آدما می‌تونن بهت بگن طاقت دیدن ناراحتیت رو ندارم ولی قلبت رو بشکنن، می‌تونن بگن بدون تو نمی‌تونن و درنهایت خودشون ترکت کنن، آدما می‌تونن قول موندن بدن ولی در یک چشم به هم زدن یه جوری‌ تنهات بذارن و برن که انگار هیچ‌وقت نبودن.

فکرش رو بکن همه‌ی ما تهش میمیریم و تو همین دوروزی که زنده بودیم تو چقدر منو ناراحت کردی.

ولی انصاف نیست رفتن آدما با خودشون باشه فراموش کردنشون با ما…!

وارد هوایی شدیم که سردته ولی روت نمیشه لباس گرم بپوشی.

رنجش از دیگران، به اندازه دلبستگی‌ست نه به اندازه خطا...

من و درسایی که باید بخونم:

هیچی و هیچکس موندگار نیست، خودتونو وابسته آدمای بی ارزش نکنید.

پروفمون عوض شد گممون نکیند🦦

حالا هرجا میشینی پشت سرم بد میگی که فُلونی شده دور دیدهٔ میخونه ها:)

حس‌هایی هستند که نام ندارند‌. نگران نیستی، آرام هم نیستی، غریب نیستی اما اهل اینجاهم نیستی. نه دلت می‌خواهد بمانی، نه آرزوی رفتن داری. دلت می‌خواهد جایی که هستی نباشی، اما جای دیگری هم نباشی.

به تعداد دفعاتی که باید ازت متنفر میشدم اما بهونه تراشیدم واسه دوست داشتنت از خودم معذرت میخوام، تعداد دفعاتی که باید تنهات میذاشتم اما بهونه تراشیدم تا کنارت بمونم از خودم معذرت میخوام، به تعداد دفعاتی که اشتباه کردی اما بهونه تراشیدم و نادیده‌شون گرفتم از خودم معذرت میخوام، به تعداد دفعاتی که خودمو نادیده گرفتم و تورو دیدم از خودم معذرت میخوام :)