و او به اندازه تمام اشک هایش؛ حرفی برای گفتن داشت و نزد :)

خیلی وقته دیگه مثل قبل حال و حوصله ی خیلی چیزارو ندارم . میدونی دوست دارم بذارم و برم از اون آدمی که بودم... گاهی وقتا تغییر کردن یه انتخابه اینکه خودت انتخاب کنی،اینکه خسته شده باشی و بُریده باشی...💔 لازمه از خیلی چیزا بگذری یا بهتر بگم لازمه بعضی وقتا یه خاطره باشی . یه فکر کوچیک از تو توی ذهن آشناهات،که دیگه اون آدم قبل نیستی شده یه خاطره . جالبه مگه نه؟♥️

اونا فکر میکنن تو فقط داري ظرف میشوری :

++

می‌گفت: در فروپاشی‌هایم، اَشکی نریختم و حالا برای گیر کردنِ لباسم به دستگیره‌ی در زار می‌زنم، طوری که اِنگار هیچ راهی برای بیرون آمدن نیست..! این حاصلِ نادیده گرفتنِ رنجی است که باید در آغوش می‌گرفتمش...‌

هروقت توانستی داستانت را طوری تعریف کنی که میانِ صحبت‌هایت، چشمانت پُر نشود آن روز..؛ دیگر جایِ زخم‌هایت خوب شده🤍

ﺩﻟﻢ می‌خواست‌هاﯼ ﻣﻦ ﺯﯾﺎﺩﻧﺪ ﺑﻠﻨﺪﻧﺪ ﻃﻮﻻﻧﯽ‌ﺍﻧﺪ ﺍﻣﺎ ﻣﻬﻤﺘﺮﯾﻦ ﺩﻟﻢ ﻣﯿﺨﻮﺍﺳﺖ‌ﻫﺎﯼ ﻣﻦ ﺍﯾﻦ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﺎﺷﻢ و ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﻤﺎﻧﻢ ﻭ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻣﺤﺸﻮﺭ ﺷﻮﻡ ﭼﻘﺪﺭ ﻭﻗﺖ ﮐﻢ ﺍﺳﺖ ﺗﺎ ﻭﻗﺖ ﺩﺍﺭﻡ ﺑﺎﯾﺪ ﻣﻬﺮ ﺑﻮﺭﺯﻡ، ﻭﻗﺖ ﮐﻢ ﺍﺳﺖ ﺑﺎﯾﺪ ﺧﻮﺏ ﺑﺎﺷﻢ، ﻣﻬﺮﺑﺎﻥ ﺑﺎﺷﻢ ﻭ ﺩﻭﺳﺖ ﺑﺪﺍﺭﻡ ﻫﻤﻪ‌ی ﺯﯾﺒﺎﯾﯽ ﻫﺎ ﺭﺍ می‌گوﯾﻨﺪ ﺍﻧﺴﺎﻥ‌ﻫﺎﯼ ﺧﻮﺏ ﺑﻪ ﺑﻬﺸﺖ ﻣﯽ ﺭﻭﻧﺪ؛ ﺍﻣﺎ ﻣﻦ ﻣﯿﮕﻮﯾﻢ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺧﻮﺏ ﻫﺮ ﺟﺎ ﮐﻪ ﺑﺎﺷﺪ ﺁﻧﺠﺎ ﺑﻬﺸﺖ ﺍﺳﺖ.🌱

ایستاده‌ام به تماشایِ سکوتِ شهر ایستاده‌ام به تماشای آسمان پس از باران می‌خواهم چشمانم را ببندم و عمیق نفس بکشم ك لیوانِ چای را مقابل سینه‌ام می‌گیرد ، اشاره می‌کند قند بردار می‌گویم حواست کجاست ؟ باز یادت رفت؟ چایِ آخر شب را باید با قند چشمانت نوشید . می‌گوید حواسم سرِ جایش بود سر جایش بود تا وقتی ك آمدی لب پنجره می‌گوید اینگونه ك دستت را فرو می‌کنی در جیب و زل می‌زنی به ماه . می‌روم وسط حرف ‌هایش و می‌گویم من کِی زل زدم به تو جانم؟ حرفش را ادامه نمی‌دهد یقه‌ی پیراهنم را مرتب می‌کند دستش را دور کمرم حلقه می‌زند و سرش را می‌گذارد روی سینه‌ام چشمانم را می‌بندم و عمیق نفس می‌کشم بوی باران ، بوی موهایش ، بوی ماه 🫂

نمیدونم چرا آدما اینجورین: نابودت میکنن؛ دارن میبینن ذره ذره آب میشی،دیگه ازشون متنفری. اون موقع میفهمن چیکار کردن باهات.!

وقتی کسی هنگام تعریف کردن چیزی اشک می‌ریزد، یعنی از آن موضوع آسیب زیادی دیده است و این دردناک‌ترین درجه از غم است که هر آدمی می‌تواند تجربه کند. - پنج‌فوت‌فاصله .