علامه طباطبایی(ره) در نگاه آيت اللَّه كشميرى (ره): شب وفات علّامه طباطبايى در خواب ديدم كه امام رضا (عليه السلام) به شهادت رسیده اند و ايشان را تشييع جنازه مى‏كنند. صبح خواب خود را چنين تعبير كردم كه يكى از بزرگان و علما از دنيا خواهد رفت، و در پى آن، خبر آوردند كه علّامه طباطبايى درگذشت. علّامه حاضر است. «چشم علّامه طباطبايى همه ‏اش توحيد است (توحيدى مى ‏بيند)». 📚میناگر دل ص ۱۲۲

نکته ای از آیه الله العظمی جوادی آملی: ️ بايد با تمام هويت به سمت خدا برويم. اگر خداوند به يك بنده توجه كند، با تمام جهت به او توجه كرده است، زيرا خداوند جزء ندارد كه بگوييم او نيم‌نگاه می‌كند، بلكه خداوند با تمام اسماء‌الحسنی و جهات به انسان توجه دارد. همچنين وجود پيامبر(ص) كه مظهر تام خداوند بوده، چنين است كه وقتی با كسی صحبت می‌كنند با تمام چهره او را نگاه می‌كنند و سرّ آن اين است كه هرگز حضرت نيم‌نگاه نداشتند. مثلا فردی در حال يك مصاحبه و ضبط آن است؛ اين فرد برخی مواقع يك نيم‌نگاه به مصاحبه‌كننده دارد و گاهی هم يك نيم‌نگاهی به تصوير‌بردار می‌اندازد، اما وجود پيامبر(ص) با تمام چهره به مخاطبش نگاه می‌كند، زيرا ايشان مظهر خداوند است. اگر خداوند به ما خطاب كرد «يا ايها الناس، يا ايها الذين امنو»؛ يعنی اينكه خداوند با تمام اسماء به ما نگاه می‌كند و در مقابل اگر ما گفتيم «يا الله» بايد با تمام #هويت به سمت خدا برويم و يا الله بگوييم و اگر هم مخاطب خداوند قرار گرفتيم، بايد با تمام هويت به سمت خدا برويم. حال اگر برخی از دعاهايمان مستجاب نمی‌شود، به اين دليل است كه فقط بخشی از توجه ما به خداوند است و بخشی از توجه ما به جای ديگر است؛ بلكه نيم‌رخ ما به خدا توجه می‌كند و برخی از توجه ديگرش به امكانات خودش است و چنين دعايی كامل نيست و راز استجابت نشدن دعا همين توجه نيم‌رخ به خداوند است.

رسول اکرم صلی الله علیه و آله وسلم:"انسان به حقیقت و درجه کامل ایمان نمی رسد مگر آنکه آنچه از خوبیها که برای خود دوست دارد، برای مردم هم دوست بدارد". 📘تحف العقول ص88

لذت حضور در بارگاه ملکوتی امیر المومنین علی(ع) از دیدگاه علامه محمدتقی جعفری(ره): تا کسی در نجف اقامت نکرده باشد، این احساس ماندن در نجف را درک نمی‌کند. هنگام اذان صبح، وقتی دو دقیقه آدم وارد حرم حضرت امیرالمؤمنین (علیه‌السلام) می‌شود، حال و هوای خاصی پیدا می‌کند. عظمتی در آن حرم وجود دارد که اگر دو دقیقه انسان در آنجا بماند، به همۀ عمرش می‌ارزد. آن بارگاه ملکوتی دارای معنویتی خاص است. 📚، سرگذشت و ایام، ص ۶۸

راه حل معضلات وگرفتاری در بیان آیت الله بهاءالدینی ره: سه‌ چیز برای حل معضلات وگرفتاری ها خیلی مؤثر است: ۱-اولی، نذر قربانی گوسفند؛ کسانی که تمکن مالی دارند، گوسفند ذبح کنند و به فقرا بدهند.خیلی از بلاها را رفع می‌‌کند. ۲-دومی، حدیث کساء است. «و ادفعوا أمواج البلاء بالدّعاء» ۳-سومی هم، چهارده‌هزار مرتبه صلوات فرستادن است. حالا چهارده‌هزار مرتبه را چندنفر یا در چند جلسه بفرستند فرقی نمی‌کند. ذکر صلوات برای اموات خیلی خاصیت دارد. گاهی من برای اموات صلوات را هدیه می‌‌کنم و اثرات عجیبی هم دیدم. خواب دیدم فردی به چند نوع عذاب گرفتار است مقداری صلوات برایش هدیه کردم دوباره در خواب دیدم، الحمدلله صلوات‌ها او را نجات داده‌اند. کسی می‌‌گفت: مادرم چند‌سال قبل مرده بود، یک شب خوابش را دیدم، گفت: پسرم! هیچ‌چیزی مثل صلوات روح من را شاد نمی‌کند؛ بهترین هدیه که به من می‌‌دهی، این ذکر است.

از امیر المومنین علی ( علیه آلاف التحیه والثناء) روایت شده است: یا اَسْرَى الرَّغْبَةِ، اَقْصِرُوا، فَاِنَّ الْمُعَرِّجَ عَلَى الدُّنْیا لایَرُوعُهُ مِنْها اِلاّ صَریفُ اَنْیابِ الْحِدْثانِ. اَیُّهَا النّاسُ، تَوَلَّوْا مِنْ اَنْفُسِکُمْ تَأْدیبَها، وَ اعْدِلُوا عَنْ ضَراوَةِ عاداتِها اى اسیران هوا و هوس، آرزو‌ها را کوتاه کنید، زیرا مردم دلبسته به دنیا را، جز صداى دندان‌هاى حوادث، از این دنیا نمى‌ترساند، اى مردم، خودتان عهده‌دار ادب کردن خود شوید و نفس را از جرأت بر عادات هلاک‌کننده بازگردانید.

نکته ای از آیه العظمی محمدتقی بهجت(ره): از کرامات حضرت امیرالمؤمنین علیه‌السلام، این است که هیچ‌گاه بت نپرستیده است؛ لذا اهل تسنن هم به ایشان «کرّمَ‌اللهُ‌وَجْهَهُ» می‌گویند. از این گذشته، امتیاز بت‌شکستن هم به دست ایشان واقع شده است. خدا می‌داند اگر به کسانی که سال‌ها بت‌پرستی کرده و توسلات بسیار به بت‌های خود داشته‌اند، دستور داده می‌شد که بت‌ها را بشکنند، چگونه بر آن‌ها سخت بود و چگونه امتناع می‌کردند! 📚 در محضر بهجت، ج٢، ص١١

شخصیت معنوی و ملکوتی علامه طباطبایی ازدیدگاه آیه الله العظمی بهجت: علامه طباطبایی فقهش از حکمتش بیشتر بود زهدش مانع فتوی دادن بود.تعدُّد اساتیدش در نجف در فقه و اصول بود نه در حکمت در جامعیت کم نظیر بود چون فقه داشت، اصول داشت، حکمت داشت، نجوم داشت ماشاءالله چه استادانی! آقای طباطبایی حالشان از حال من بهتر است یک هفت هشت ماهی، آقاسیدعلی قاضی نماز جماعت نمی‌خواند در منزلش آقای طباطبایی به جای او نماز می‌خواند و ما اقتدا می‌کردیم آقای طباطبایی با آقای قاضی خصوصی‌تر بوداو نمی‌تواند آنچه دارد به ما بگویدقبل از ما بوده ما چرا نمی‌توانیم آنچه داریم به ایشان بگوییم؟ظاهراً لازم نیست به آدم راه را نشان می‌دهند، خودش می‌رود می‌بیند چه خبر است عرب‌های عراق می‌خواهند کسی را دعا کنند به زیادی عِلم می‌گویند: الله یکبّر عمامتک به آقای طباطبایی گفتم: این دعا را در حقِّ شما نکردند؟ گفتند: وقتی ما ازدواج کردیم برای ما پارچه عمامه فرستادند و این پارچه بزرگ بود ما بُریدیم کوچکش کردیم دیدیم این کوچک هم باز بزرگ است آن را هم بُریدیم این قدر شددیگر به همین منوال نگه داشتیم تا حالا.

از امام حسین(ع) روایت شده است: خداوند متعال فرموده است : “مردان و زنان مؤمن دوست یکدیگرند، امر به نیکی و نهی از بدی می کنند”. خداوند نخست امر به معروف و نهی از منکر را به عنوان یک فریضه از سوی خودش ذکر کرده است ، زیرا او آگاه است که اگر این وظیفه اجرا شود، وظایف دیگر همه ، چه سخت و چه آسان انجام می گیرد، زیرا امر به معروف و نهی از منکر دعوت به اسلام می کند و حقوق ستم دیدگان را بازمی ستاند و با ستمگران به مخالفت برمی خیزد(تحف العقول،ص۲۳۷)

نکته ای از آیت‌الله العظمی بهجت (ره) : از چاره جویی های شرعی برای استجابت دعا و برآورده شدن حاجت خود، این است که شخصی که حاجت یا گرفتاری دارد، دعا کند و از خدا بخواهد که تمام گرفتاریهای مشابه گرفتاری او را از تمام مؤمنین و مؤمناتی که گرفتار هستند برطرف کند؛ و یا هر حاجتی نظیر حاجت او دارند، برآورده شود؛ زیرا دراین‌صورت مَلَک برای خود انسان دعا میکند و دعای مَلَک مستجاب میشود. 📚 بهجت‌الدعا، ص٢٨ ‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌

زیرک ترین، احمق ترین و گرامی ترین اشخاص در بیان امام حسن مجتبی (ع): ازامام حسن مجتبی(ع) روایت شده است: «أکیسُ الْکیسِ التُّقی، وَ أحْمَقُ الْحُمْقِ الْفُجُورَ، الْکریمُ هُوَ التَّبَرُّعُ قَبْلَ السُّؤالِ؛ زیرک ترین و هوشیارترین افراد، پرهیزکار ترین فرد است. احمق و نادان ترین افراد، کسی است که تبه کار و اهل معصیت باشد. گرامی ترین و باشخصیت ترین افراد، کسی است که به نیازمندان پیش از اظهار نیازشان، کمک کند» إحقاق الحقّ، ج11، ص20، س1؛ بحارالانوار، ج44، ص30.