نکته ای ازآیت الله جوادی آملی : بهترین فرصتی كه برای ما از نظر كرامت وجود دارد این است كه حداقل برای خودمان یك چشمه باشیم، اگر نتوانیم یك جامعهای را سیراب بكنیم لااقل خودمان تشنه نمانیم. و راههای عملی اش این است که وجود مبارك امام رضا (ع) فرمود : ساكت بودن، حرف های زاید و بیخود نزدن، این بابی از ابواب حكمت است! آدم كه مرتب دهن باز نمی كند، هر حرفی بزند یا چشم باز نمی كند هر جایی را ببیند، چون همه اینها یك سلسله اموری است كه وارد حوزه بدن و جان ما میشود، و هنگام مرگ برای ما مشكلات ایجاد میكند.
خاطره ای شیرین ازعلامه سید محمد حسین طباطبایی ره:
ايامى كه در نجف بودم و در منزل اجارهاى به سر مىبردم و هنوز در جلسه درسى شركت نكرده بودم، شنيدم درب خانه را مىزنند، درب را باز كردم، ديدم يكى از علماى بزرگ است، سلام فرمود و داخل منزل شد و در اتاق نشست و خير مقدمفرمود، چهرهاى جذاب و نورانى داشت.
▪️با من انس گرفت و به گفتگو پرداخت و در ضمن از ترجيعات هاتف اصفهانى، قسمت اول آن را خواند كه مىگويد:
➖اى فداى تو هم دل و جان
➖اى نثار رهت همين و همان
▪️سپس فرمود: كسى كه به قصد تحصيل به نجف مىآيد خوب است علاوه بر تحصيل، به فكر تهذيب و تكميل نفس خويش نيز باشد و از نفس خود غافل نماند و پس از آن برخواست و برفت و مرا شيفته خود و گفتارش نمود و برنامه خود را دانستم و تا در نجف بودم، از محضر وى- رحمه اللَّه- استفاده مىنمودم
▪️ و آن بزرگمرد، حاج ميرزا على آقا قاضى بود.
نکته ای ازآیت الله مجتهدی تهرانی (ره):
عیب های مردم را نباید بازگو کنید ،بلکه باید آنها را پوشاند
و حتی اگر از کسی عیبی یا لغزشی دیدید ،نباید اظهار خوشحالی کنید .هرچند آن شخص با تو رفتار خوبی نداشته است .حضرت أمیرالمؤمنین علی (ع) در این باره می فرمایند : از زمین خوردن کسی خوشحال نشو ، زیرا تو نمی دانی که روزگار با تو چه خواهد کرد
ازاﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ (ﻋﻠﻴﻪ ﺍﻟﺴﻠﺎﻡ ) روایت شده است:
ﺍﺑﻠﻴﺲ ﮔﻔﺖ: ﭘﻨﺞ گروه ﻫﺴﺘﻨﺪ ﻛﻪ ﻫﻴﭻ ﭼﺎﺭﻩ ﺍﻱ ﺑﺮﺍﻱ ﺁﻧﻬﺎ ﻧﺪﺍﺭﻡ ﺍﻣﺎ ﺩﻳﮕﺮ ﻣﺮﺩﻣﺎﻥ ﺩﺭ ﻣﺸﺖ ﻣﻦ ﻫﺴﺘﻨﺪ:
۱-کسانی که ﺑﺎ ﻧﻴﺖ ﺩﺭﺳﺖ ﺑﻪ ﺧﺪﺍ ﭘﻨﺎﻩ ﺑﺮﺩه ﻭ ﺩﺭ ﻫﻤﻪ ﻛﺎﺭﻫﺎﻳشان ﺑﻪ ﺍﻭ ﺗﻜﻴﻪ میکنند
۲-️ ﻛﺴانی ﻛﻪ ﺷﺐ ﻭ ﺭﻭﺯ ﺑﺴﻴﺎﺭ ﺗﺴﺒﻴﺢ ﺧﺪﺍ ﮔﻮیند
۳- ﻛسانی ﻛﻪ ﺑﺮﺍﻱ ﺑﺮﺍﺩﺭان ﻣﺆﻣﻨشان ﺁﻥ ﭘﺴﻨﺪﺩ ﻛﻪ ﺑﺮﺍﻱ ﺧﻮﺩ ﻣﻲﭘﺴﻨﺪﺩ،
۴- ﻛﺴانی ﻛﻪ ﻫﺮ ﮔﺎﻩ ﻣﺼﻴﺒﺘﻲ ﺑﻪ آنها ﻣﻲﺭﺳﺪ، ﺑﻲ ﺗﺎﺑﻲ ﻧﻤﻲ کنند
۵-ﻭ کسانی ﻛﻪ ﺑﻪ ﺁﻧﭽﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻗﺴﻤﺘشان ﻛﺮﺩﻩ، ﺧﺮﺳﻨﺪ هستند ﻭ ﻏﻢ ﺭﻭﺯﻳشان ﺭﺍ ﻧﻤﻲ ﺧﻮﺭند.
«ﺍﻟﺨﺼﺎﻝ، ﺝ۱ ، ﺹ۲۸۵»
♦️سلام امام زمانم
🔹در این قرن های فراق،در این سال های دلتنگی چه اشک ها که چکیده به پای آمدنتان.
چه جان های عاشقی که سوخته در هجرانتان.
چه دل های بیقراری که پر و بال زده در اندوهِ غربتتان.
چه چشم های منتظری که مانده در مسیرِ آمدنتان.
🔹چه خدمتگزاران دل نگرانی که تمام عمر برای گسترش نام عزیزتان عاشقانه تلاش کردند و منتظر و مغموم و اشکبار،پر کشیدند.
🔹خدا شما را به ما بازرساند و این فراق جانسوز را به روشنای دلنشین و زیبای ظهورتان پیوند زند. اللهم عجل لولیک الفرج
رهنمود های معصومین(ع) برای زندگی مومنانه:
شماره یک۱:
از پیامبر اکرم (صلی الله علیه و آله) روایت شده است :
«مردم پيوسته در آسايش به سر مىبرند، تا وقتى كه امر به معروف و نهى از منكر كنند و يكديگر را بر نيكى و تقوا ياور باشند. هرگاه چنين نباشند، بركتها از آنان گرفته مىشود و برخى بر برخى چيره مىشوند. آنگاه نه در زمين و نه در آسمان، ياورى نخواهند داشت» .
تهذيب الأحكام ، ج ٦ ، ص ١٨١ .
تفسیرآیه۱۶۰ سوره انعام در بیان
حضرت آیت الله جوادی آملی :
خداوند در قرآن میفرماید :
من جاء بالحسنة فله عشر أمثالها ومن جاء بالسيئة فلا يجزى إلا مثلها وهم لا يظلمون مَنْ جَاءَ بِالْحَسَنَةِ فَلَهُ عَشْرُ أَمْثَالِهَا وَ مَنْ جَاءَ)
خدانفرموده : کسی که در دنیا کار خوب بکند یا کسی که در دنیا ایمان بیاورد اهل نجات است، در هیچ جای قرآن نداریم که فرموده باشد «من فعل الحسنة» بلکه فرمود: «من جاء بالحسنة».این یعنی انسان باید یک قدرتی داشته باشد که بتواند این اعمال حسنه را با خود ببرد.
یعنی اعمالش در دستش نقد باشد. اینطور نباشد که در دستش کار خیر بگذارد بعد گناه کند، غیبت کند و... که با این کارها افعال خیرش بریزد.
این مصداق همان «من فعل الحسنة» است که مورد نظر قرآن نیست، بلکه انسان باید آنطور باشد که بتواند همهی افعال نیک و خوب خودش را به همراه خود ببرد. لذا در صحنهء قیامت نمیگویند : تو در دنیا چه کردی؟ بلکه میگویند : چه با خودت آوردی
نکته ای تفسیری ازمرحوم حاج اسماعیل دولابی:
از رفتارهای مومنانه طلب استغفار وآمرزش خواهی ومغفرت است.مؤمنین وقتی توبه میکنند، از گناه دوستشان توبه میکنند. گناه دوست که آمرزیده شد، دل خود آدم پاک میشود. توبه که میکنیم، اوّل توبه برای گناه دوست است. اگر دوستانمان گیر داشته باشند، در دستگاه خدا ما را مؤاخذه میکنند. مثل اینکه وقتی شاگردها درس بلد نباشند، از معلّمشان مؤاخذه میکنند.
مسئولیت کوچکترها را از بزرگشان میخواهند. پس روزی هفتاد بار برای گناهان دوستان و زیردستانتان استغفار کنید. همانگونه که پیامبر اکرم صلّی الله علیه و آله و سلّم برای گناه امّت استغفار مینمود. برای گناهان دوستانتان روزی هفتاد بار استغفار کنید و الاّ راهتان مسدود خواهد بود. وقتی استغفار کنی، دورت خلوت میشود، آنگاه علی علیه السّلام در کنارت مینشیند. استغفار یکی از دو امان الهی است.حقِّ رفیق مؤمنت بر تو این است که تو برای او استغفار نمایی و او هم برای تو. ما باید بار گناه رفقایمان و دوستانمان را تحمّل کنیم و در درگاه حقتعالی برای آنها شفاعت و عذرخواهی کنیم.
📚مصباح الهدی تألیف مهدی طیّب