قسم به بغضی که در گفت‌وگو با خبرنگاران، شکست و از نگاه‌هایم فرو ریخت. قسم به اشکی که بی‌اختیار، برای مظلومیت تو ـ پدرِ شهیدم ـ از چشمانم جاری شد. قسم به دستی که بر دهانم نشست تا اندکی از بی‌قراری‌ام بکاهد. قسم به عکس زیبایت که در دستانم بود و با نهایت عشق، بر سینه‌ام فشرده بودم؛ گویی تو را در آغوش گرفته‌ام. قسم به پیکر مطهر خودت و خانواده‌ی عزیزت. قسم به آن چشمان شگفت‌انگیزت. قسم به آن لبخند خارق‌العاده‌ات که تا ژرفای قلبم خانه کرده بود. قسم به جمعیتی که به عشق شما، گرمای سوزان را به جان می‌خرند. و قسم به خون پاکت که انتقامت را خواهیم گرفت؛ من، همراه برادران و خواهرانم، تشنه‌ی خون قاتل شماییم و با آنان، بی‌شک، پدرکشتگی داریم. شنبه و یکشنبه ۱۳ و ۱۴ تیر ۱۴۰۵/ مصلی تهران

#فور | ی چیزی بگم پی‌نوشتِ این عکس .. حالا تشییع رو رفتیم ، وداع کردیم ، آقا از تهران رفت ، تموم شد .. ما موندیم و کلی غم و بغض و آه ! اما من‌بعد خودتونو آماده کنین واسه شنیدنِ هر خزعبلاتی . که بگن : اینا همه هوش‌مصنوعی‌ان ، تجمع اجباریه ، فراخوان ِزوری ، نون‌خورا و جیره‌خورهای نظام ، پذیرایی سلف‌ سرویس ، پول (ساعتی دوتومن ، سه‌تومن ) ، ساندیس و... ذهن‌تونو مخدوش نکنین ؛ اینا اصلاً ارزش ِبحث کردن نداره! اینا چهل و هفت ساله می‌گن ماها وجود نداریم! اینا پیرزنی که با واکر اومده بود رو ندیدن ؛ بچه‌ی تو بغل رو ندیدن ؛ دست ِشکسته‌ی پسر نوجوونو ندیدن ؛ جانبازِ هفتاد درصدو با دستگاه اکسیژنش ندیدن ؛ دخترِ روی ویلچرو ندیدن ؛ اینا جمعیتِ عجیب و غریبِ مردم تو خیابونِ لشگری رو ندیدن ؛ اینا ندیدن ظرفیتِ دوسه برابرِ واگن‌های متروام واسه اون‌حجم از جمعیت کفاف نبود .. اینا فقط حرف‌زدن بلدن عزیزایِ دلم .. چشم‌شون کوره ، گوش‌شونَم کر! همچین تصویری رعشه می‌ندازه به‌جون‌شون . مجبورن انکارش کنن .. بهشون برسونین حینِ نوشتنِ این چرندیات ، اگه وجودشُ داشتین ، برین روی پشت‌بوم خونه‌تون زیرِ آفتاب بنویسید! نه زیرِ کولر با تاپ‌شلوارك . تباهایِ بی‌مصرف 🤌🏻..

اولین کربلای ِ زهرا کوچولو ..❤️‍🩹 :) زیارتت‌قبول‌خانوم‌ ِ یک‌ساله

‌‌ + آقایِ ما رفیق باز بود ! 🫂 رفاقتی از جنس #شهدا . . ‌‌