عشق‌و ایران`

تابوتِ مرا جای بلندی بگذارید، تا باد بَرَد سوی وطن بویِ تنم را.

کاش مرا در آغوش بگیری، ابری خفته در پیچ گلویم بزرگ، غمگین، پر اشک. از بهار امسال فقط رسیده به ما، این ابر بزرگِ خفته در گلو زِ بهرِ زخم تنِ وطن، تا که شاید ببارد و بشوید این‌همه نقشِ خون بر روی زمین را. مرا در آغوش بگیر، قول می‌دهم اندک گریه کند ابر کوچکم.

در کدام خیابان به دنبال تنت بگردم برادر؟ از کدام آرزویت برایم گذشتی که من جای تو زندگی‌اش کنم؟ مسعود‌‌ کوثری`

ای پهنای آبیِ آسمان! کمتر گریه کن، زمینت پاک شدنی نیست.

«هر گلوله یک پرنده را می‌کُشد، اما هزاران پرنده‌ را به پرواز در می‌آورد!»

«می‌دانی رویا، وقتی به دنیا آمدم یادم هست که دو صدا در گوشم دمیده شدند، می‌گفتند ما در خاک وجود و جانت دمیده شده‌ایم‌و تا آخرین دانهٔ نفست شانه به شانه‌ات نشسته‌ایم. حیران شدم، ندا دادم شما که هستید؟ یکی گفت نامم غم است! دیگری گفت عشقِ به وطن نامیده می‌شود، رویا! انگار نمی‌دانست که او هم همان اولی‌ست...»

دوستان لطفا برای عموی شهید بنده فاتحه‌ای قرائت کنین و برای دو کودک خردسال و خانواده‌شون صبری بلند خواستار بشین از خدا..

شهادتت مبارک عمو جان🤍

«وسط» بودن، مثل چاووشی.