نور چشم‌ها حس می‌کنم دیگه نگاهتون به اینجا نیست، ننگ بر من گر شما رو دلخور و آزرده کرده باشم، چی شده که سلب کردین نور دیدگانتون رو ز من و خونه‌م ؟

زادروزِ آقای معروفی و قلمِ غم‌بارش، هزاران‌بار فرخنده.

به من می‌گویی خداحافظ؟ انگار نمی‌دانی که بعد از تو، چیزی از من نمی‌ماند که خدا حافظش باشد! صدایم را نشنیدی، چشمان به خون نشسته و قلب آب شده و لبریزِ از چشمانم را هم ندیدی ؟

«وَطن، چله‌نشینِ غَم توست، ای دَماوَند.»

و من، عاشق لایقی بودم. نه؟ خوب می‌سوختم، خوب شعر می‌گفتم، خوب آب می‌شدم، خوب در رویایت غرق می‌شدم چنان که ماهی در دریا. حق عاشقی را خوب ادا نکردم، عزیز غریبهٔ من؟ به گمانم تو هم خوب معشوقی بودی، خوب نشنیدی، خوب ندیدی. ندیدی، یعنی حتی زیر اقدامت هم مرا لِه نکردی. یعنی حتی چشمی از من دریغ نکردی، یعنی اصلا متوجهٔ عاشقی‌ام هم نبودی. از فعل ندیدن، دلم به هم می‌پیچد. حالا می‌فهمم چرا مجنون، از شکستن بشقاب‌هایش ز دست لیلی، خشنود بود! چون لیلی او را دیده بود، حداقل. کاش هیچ آدمی دچار ندیدن‌های دگری نشود.

  من از هفت سنگ می ترسم   می ترسم آنقدر سنگ روی سنگ بچینم   که دیواری،ما را از هم بگیرد   بیا لی لی بازی کنیم   که در هر رفتنی،   دوباره برگردیم... _معروفی

وقتی پای تو به میان می‌آید، غم شرم می‌کند و دیدگان من لبریز یادت. نگاهم، قلبم، کلامم. و یاد تو چنان کافی‌ست، که آب ماهی را، شکوفه بهار را، کلمه شعر را، و تو، مرا. یاد تو آرایندهٔ اندوه‌های جهان است.

SHADOWS OF WAR...

عزیزم جا نمونی در غم‌هات، نذاری غصه‌ها بشن قصه‌هات، یادت نره زندگی رو، مامان رو، بابا رو. هیچ‌وقت خودت رو توی دردی جا نذار، چون هرچقدر بدوه دیگه بهت نمی‌رسه. جا موندن درد داره، هیچ‌وقت خودت رو جا نذار، حتی تو دردهایی که زیبان. جا نمون. جا نمون، آدم.