این پیام + مسیج دلخواه از چنل رو فوروارد کنید تا من یه پادکست (؟) بگیرم که مثلا از یه جای دور، براتون روی پیغام‌گیرِ گوشیتون، پیغام می‌ذارم. - 📨

 بین چنل‌ها قرعه‌کشی و ده چنل رو برمی‌دارم.
ـ ⏱

تا ساعتِ دوازده‌ی فردا شب می‌تونید فوروارد کنین. - 📬` لینکتون رو [] بذارید.

ستاره‌ها. می‌گویند ستاره‌ها وقتی می‌میرند، درواقع چهار سال است که مرده‌اند، و ما چهار سال است که آن‌ها را می‌بینیم و فکر می‌کنیم زنده‌اند. با خود می‌گوییم چقدر زیبایند و چه خوب به تخته سیاهِ آسمان چسبیده‌اند. آدمیزاد هم همین است. آدمیزاد خیلی وقت است با غول‌هایش سر و کله می‌زند و در شرفِ آخرین نفس‌هاست، آدمیزاد خیلی وقت است توت‌فرنگی‌ها برایش طعمِ توت‌فرنگی نمی‌دهند، کلان‌وقتی‌ست که مرده است و زیر لب سرخوشانه آهنگی زمزمه نمی‌کند؛ ستاره خیلی وقت است مرده مادر. اما هنوز برای تو می‌درخشد.

فردا: کمرم از این‌همه امید و انتظار، خرد شد! اینطوری نگاهم نکن دیروز، تو خودت تحملِ این‌همه کار و انتظار رو داری؟ دیروز: من هرروز تموم میشم، پشتِ هم، ولی تو هنوز هستی؛ معلومه که منبعِ امیدی. خودتو بالا نگیر فردا، من، فردای توئم. تو تحملِ این‌همه حسرت رو داری؟

غ م پ ه ل و _ غَم‌پَهلو/ پهلو که چه بگویم جان‌غم شده‌ام ، غمی که درد می‌گیرد ، غم همیشه در همین نزدیکی و پهلوی من است ، بغض و اشک و هرچه غم به طورِ متداول مبدل به آن شود ، دردِ قلبِ شکسته به پهلو زد .

از دست میدی و بعد می‌فهمی چی داشتی آدمی‌زاد، از دست میدی و بعد می‌فهمی. از نوکِ انگشت کوچیکه‌ی پا تا بالای تاجِ موهات پر از حماقتی. حماقت.

اگه می‌تونستم اون ناراحتی‌و غمی که مثل زالو چسبیده به قلبت رو می‌کندم، حتی اگه بهاش این بود که به انگشت خودم بچسبه و جامِ زندگیم رو بکشه بالا. تمام غم‌هاتو می‌بلعیدم تا یه وقت تو چشمات غبارِ غم نبینم، تمام خستگیاتو، تمام نگرانی‌هاتو. همه‌چی رو بنداز گردن من، همه‌ی سختیا و غم و غصه‌ها و نگرانیا مالِ من، همه‌ی چیزای خوب و لبخند و ذوق و خنده‌ها مالِ تو. از ما که گذاشت، از تو نگذره. منظورم هوای ذوق و لبخند و شادی و حوصله داشتنه، نذار و نمی‌ذارم از تو بگذرن.

وجودِ آدم‌ها قشنگه. اینکه دست‌هایی برای لمس کردن، چشم‌هایی برای نگاه کردن، موهایی برای نوازش کردن، زبانی برای مهرورزی، لبخندی برای جان‌بخشی، صدا زدنی با میم‌های مالکیت، لب‌هایی برای بوسیدن، گودیِ شانه‌هایی برای گذاشتنِ سر، صداهایی برای شنیدن، بویی برای استشمام، آغوشی برای خانه شدن وجود داره رو دوست دارم.

"دلم برات تنگ میشه"ی قبلِ خداحافظی یکی از دردناک‌ترین و ملتمسانه‌ترین حرف‌های دنیاست. اینجا آدمی‌زاد داره به این فکر می‌کنه که چقدر چند ثانیه بعد، وقتی دیگه نمی‌تونه این چشما و لبخندا رو ببینه، دلش براش تنگ و دلتنگی مهمونِ چشمای منتظرش میشه. این درخواستِ در ظاهر ساده، دل‌پریشونیِ قبلِ رخداده. کاش می‌شد تمام این حرفارو توی "دلم برات تنگ میشه"ی قبلِ رفتنش گذاشت.

من کسیو که دوست داشته باشم خیلی نگاه می‌کنم. ساعت‌ها با دقت درحالِ نگاه کردن بهش‌ام، وقتی نورِ خورشید نوازشش می‌کنه یا پر از ذوق و شادیه، وقتایی که داره چیزی رو با جزئیات تعریف می‌کنه. طوری نگاه می‌کنم انگار وجودش بزرگ‌ترین موهبتِ زندگیمه و گوش کردن و نگاه بهش مهم‌ترین وظیفه‌م. می‌خوام با چشم‌هام ببوسمش، با نگاهم تحسینش کنم‌و با دقت حالاتش رو تو ذهنم ضبط کنم برای روزِ مبادا.