دیشب خیلی یهویی یه جوری خوابم برد انگار شیشه های مورفین بیمارستانی رو سر کشیدم! الانم عین معتاد هایِ خمارمم🫠

برق خون مون قطعه،نتِ همراه گوشی منم قطع میشه!🔪

می‌گفت: مِهر اربابم حسین؏ بپاشید به زخم‌‌های زندگی‌تون؛ خشک می‌کنه ریشهٔ هر چی درد و غمِ روحیه!

از این مذکر هایی که وقتِ سینه و زنجیر زنی به طرف خانم ها برمی‌گردن چشماشون رو میندازن پایین خوشم میاد! حالا میخواد بچه ۶ ساله باشه یا پیرمردِ ۶۰ ساله؛

هئیت هایی که از علمدار میخونن و سینه میزنن یه چیز دیگن(((:

یا ثارالله،یاحسین"

من خمارِ چایِ روضه هات هستم(((: •ماندگار شده از شبِ شش امِ محرم شمسی رستاق

تو ماه محرم،عمیقاً دلم میخواد پسر باشم.

حرمله؛نامزدِجایزۀ صلحِ نوبل!

روزِ هفتمِ محرم.. آب رو به خیمه های امام حسین بستن و سهمیۀ هر کس مشخص شده؛ عطش و گرما بچه ها رو بی تاب کرده.. ولی هنوز حسین؏ درخیمه هست و علی اکبر کنارِ عمه زینب.. علی اصغر توی بغلِ رباب و عمودِ خیمۀ قمرِبنی هاشم دلگرمی ای برای اهلِ حرم..

رفقا؛ بیاید از امروز به یادِ العطشِ صحرایِ کربلا.. در حد نیاز و ضرورت بدن مون،آب و غذا بخوریم! باشد که توی تشنگیِ صحرایِ محشر به دست سیدالشهدا سیراب بشیم(:

اتوبوسی که نوحۀ نهاد پا در فراتِ حسینِ سعادتمند رو گذاشته،باید روی سر گذاشت و حلوا حلوا کرد!