«نمیدونم یهویی کشیدمش،شبیه حرم سامرا ست؟ نمیدونم من یه گنبد گلدسته دوستداشتنی طلایی رنگ تصور کردم که جایگاهش،روی عرش اعلاس و این ابرای بامزه،این سحابی ناز هم نگاه داران این تکه نورن::) خلاصه که باتموم نقص هاش ولی با شعف قلبم تقدیم به پدر حضرت منجی،باشه که ایشون شفیع ما در روز شوریده حالی قیامت باشن♡» *گفته بودم که بنظرم با لطف این خانواده اس که حیات دارم و زنده ام؟

خیلی بهش فکرکردم که واقعا چه چیزی منو خوشحال و مسرور و شادمان میکنه آخرش رسیدم به این دوتا مفهوم،وقتی ذره بین گرفتم رو روزای پر اضطراب و غمآلودم آخرش دیدم هیچی مثل بچها و نماز نمیتونه کیلو کیلو حال ناب پمپاژ کنه تو رگام این شد که نوشتمش تا یادم بمونه ☆ " • ٠ شما چی؟ شما باچی حالتون روال میشه ؟

به خودم میگم کاش بتونم یک روز توی حرم حضرت معصومه سلام الله علیها بمونم همه جای حرمو بگردم و از سقاخونه حرم یه لیوان آب بخورم و خودمو دخیل شبکه های ضریح کنم و بین صف های نماز بین نمازگزارا خودمو ببینم و خلاصه که دلم یه زیارت دلچسبونه میخواد::)

آی می چسبد در این عصر جدید استکانی چای با طعم قدیم