ساعت پنج و نیم بود که رسیدم خانه، خسته، نالان،بی رمق،شوریده و نابسامان. یک قطره از نور امید درونم نبود، اگر مرا مچلاندی باران فرسودگیم سیلاب میشد بر آنچه که ساخته بودم. دلم میخواست فرار کنم به چندساعت بعد آنجا که پتوی گلبافتم را در آغوش میکشم و به آیاتم و خاطرات و آرزوهایم انقدر فکر میکنم که در نهایت چشم برهم میبندم. عجیب بود تلاشی برای تنفس امید نمیکردم، برخلاف روزهای مشابه گذشته حتی چای را از قوری گل سرخ سماور نریختم و حبه قند هل دار را گوشه لپم نگذاشتم تا شیرینیش بپوشاند تلخی مزاجم را. درنهایت تسلیم شده شکلات داغی میخورم اسمش شکلات داغ است اما من حتی آب را گرم هم نکردم،به چشم می دیدم که چگونه گرد شکلات داغ در میان آبی که بخاری برای سوزاندن ندارد،گلوله میشود! اما اهمیتی نداشت. برای من شکلات سرد بود با حجم زیادی غم که همراهش قورت دادم. الان که به چندساعت گذشته نگاه میکنم نفس عمیق میکشم و خوشحالم که قوی این روز را گذراندم،همیشه که قرار نیست زندگی به ما امید و نور و صبر هدیه دهد گاهی هم اسیر تاریکیمان میکند که هراسان به دنبال جرعه نور بگردیم و قدر بدانیم! 04/11/27 #زندگی_بدون_فیلتر

شکلات داغ فلک زده ی بی نوا.

ممنون که به یادم بودی،زیارتت قبول🤍.

سلام سلام سلام.

✓ اگه هنوز برنامه ننوشتید💙✧.