«از امروز،هروز چهلم یک شهید است.»

شهید محمد پیرزاده | یک یک ویدیو از گلزار شهدای میناب دیدم. باران می‌بارید. یادم افتاد توی میناب خیلی کم باران می‌بارد، برف که هیچی. بیشتر ماه‌های سال هوا گرم است و گرم یعنی تا ۴۰ یا ۵۰ درجه. سمیه گفت آن زمستانی که شما فکر می‌کنید اینجا نداریم. محمد عاشق برف بود. برادر و خواهرها هم. هیچ‌کدام به برف دست نزده بودند. محمد اصرار داشت برف ببیند و آدم‌برفی درست کند. آرزویش بود. بخاطر همین آرزوی محمد رفتند مسافرت. رفتند جایی که برف باریده باشد و آدم‌برفی درست کردند و عکس گرفتند. بالاخره هوا آنقدر سرد بود که محمد دستکش‌های گرم آبی‌اش را بپوشد و دنبال شاخه‌های کوچک بگردد برای دست‌های آدم‌برفی. محمد قبل از این که با بمب‌های آمریکایی شهید شود دو بار برف‌بازی کرده بود. طاهره گفت: «خیلی خوشحالم که محمد برف باریدن رو از نزدیک دید.» نویسنده: زهرا سادات جوادیان تصویرگر: صبا اله‌یار @wearenotnumbers

«بهارِ پشت پنجره، بگو غروب نمی کنی.»

مردی از لبنان ، چهره ای شاید شناخته شده اما من اولین بار بود که می‌دیدمشان. از همان اول گوشه ایستاده بود و اشک می‌ریخت و بعد که شروع به صحبت کرد، دریافتم که این اشک ها برای چیست. تازه فهمیدم که مردم لبنان چه ارادت و عشقی نسبت به رهبر شهید داشتند تازه فهمیدم که لبنان عجیب مرا یاد این کلمات می‌اندازد: "مقاوت،اسلام،مظلومیت" گفتند برای مردم لبنان دعا کنید که دلهایشان آرام بگیرد بعد از این غم عظیم. "۱۰"۱"۱۴‌۰۵تهران میدان انقلاب اسلامی "