مردم هرگز‌‌‌‌‌ به‌ انگیزه‌هایتان، به صداقتتان‌ و‌ به شدتِ رنج‌هایتان یقین نمی‌آورند مگر به برکت مرگتان. تا وقتی زنده اید، فقط از بدگمانی‌شان سهم‌ می‌برید. آلبر کامو

‌

ویرانه دل ماست که با هر نِگه دوست صد بار بنا گشت و دگر بار فرو ریخت.

انسان در جامعه‌ی دیکتاتوری، مدام بین انتخابِ "درست" و "نادرست" در کشاکش و تردید است؛ از یک سو با عملی که می‌داند درست است جانِ خود را به خطر می‌اندازد و از سوی دیگر با سکوت در برابرِ استبداد آرمان‌هایش را می‌بازد. می‌توان پرسش را این‌گونه نیز مطرح کرد که "بهتر است فریاد برآوریم و مرگِ خود را جلو بیندازیم یا سکوت کنیم و جان‌دادنِ تدریجیِ خود را طولانی سازیم؟..." بار هستی

در آغوشم بگیر و نجاتم بده؛ قاتلی به دنبال من است که گاه به گاه در آینه ها میبینمش :) داستایفسکی