‌

ویرانه دل ماست که با هر نِگه دوست صد بار بنا گشت و دگر بار فرو ریخت.

انسان در جامعه‌ی دیکتاتوری، مدام بین انتخابِ "درست" و "نادرست" در کشاکش و تردید است؛ از یک سو با عملی که می‌داند درست است جانِ خود را به خطر می‌اندازد و از سوی دیگر با سکوت در برابرِ استبداد آرمان‌هایش را می‌بازد. می‌توان پرسش را این‌گونه نیز مطرح کرد که "بهتر است فریاد برآوریم و مرگِ خود را جلو بیندازیم یا سکوت کنیم و جان‌دادنِ تدریجیِ خود را طولانی سازیم؟..." بار هستی

در آغوشم بگیر و نجاتم بده؛ قاتلی به دنبال من است که گاه به گاه در آینه ها میبینمش :) داستایفسکی

3:21

نه اینکه فکر کنی مرهم احتیاج نداشت که زخم‌های دلِ خون من علاج نداشت تو سبز ماندی و من برگ‌برگ خشکیدم که آنچه داشت شقایق به سینه، کاج نداشت منم! خلیفه‌ی تنهای رانده از فردوس خلیفه‌ای که از آغاز تخت و تاج نداشت تفاوت من و اصحاب کهف در این بود که سکه‌های من از ابتدا رواج نداشت نخواست شیخ بیابد مرا که یافتنم  چراغ نه! که به گشتن هم احتیاج نداشت - فاضل نظری